ตรงมุมโต๊ะหมายเลข 17 มีหินก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่ เปลือกนอกสีดำสนิท เหมือนถ่านหินจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
แต่หลังจากซูโม่เห็นหินก้อนนี้แล้ว ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่
หินก้อนนี้...
“เสี่ยวโม่ คุณเป็นอะไรไป?”
เหยียนจิ่วซีสังเกตเห็นความผิดปกติของซูโม่ จึงถามเบา ๆ
“ไม่มีอะไร แค่เห็นหินก้อนหนึ่งที่น่าสนใจมาก”
ในน้ำเสียงของซูโม่แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ในงานพนันหินครั้งนี้จะได้เจอหินดิบแบบนี้
พูดจบ ซูโม่ก็หยิบหินเปลือกสีดำก้อนนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ความรู้สึกแรกที่สัมผัสคือหนัก
ตามหลักแล้ว หินดิบขนาดกำปั้นควรมีน้ำหนักไม่ถึง 0.5 กิโลกรัม
แต่หินสีดำก้อนนี้ หนักอย่างน้อยก็กิโลกรัมกว่า ๆ
เหยียนจิ่วซีมองหินในมือซูโม่ แล้วยู่ปาก
หินก้อนนี้มันดูไม่ได้เรื่องเลย
แถมขนาดแค่กำปั้น จะเจียระไนหยกดี ๆ ออกมาได้ยังไง?
ซูโม่เปิดใช้ดวงตาเพลิงทองเงียบ ๆ มองทะลุเปลือกนอกสีดำ ก็เห็นสีเขียวสดใสนั้น
ถึงจะจางมาก แต่สำหรับซูโม่ก็เพียงพอแล้ว!
หยิบไฟฉายกำลังแรงสามแหล่งแสงที่พกติดตัวออกมา ซูโม่ดูผลการส่องไฟ ความมั่นใจในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“ที่รัก ถือหินก้อนนี้ไว้ก่อนนะ ผมจะคำนวณสักหน่อย”
ซูโม่ยื่นหินให้เหยียนจิ่วซี เก็บไฟฉาย หยิบสมุดบันทึกกับปากกาออกมา แล้วเริ่มเขียนสูตรคณิตศาสตร์