"ขอบคุณรุ่นพี่ซูโม่มากนะคะ หนูรู้แล้วว่าควรทำยังไง!"
เด็กสาวมองซูโม่ด้วยแววตาซาบซึ้ง ก่อนจะค่อยๆ นั่งลง ไม่สะทกสะท้านกับสายตาประหลาดนับไม่ถ้วนรอบข้าง ราวกับว่าในหอประชุมแห่งนี้มีเพียงเธอกับซูโม่เท่านั้น
ซูโม่เห็นปฏิกิริยาของเด็กสาว ก็อดชมในใจไม่ได้ เขาประเมินเด็กสาวคนนี้ด้วยคำเพียงสองคำ—จริงใจ!
ใช่แล้ว จริงใจ!
เด็กสาวที่จริงใจแบบนี้ สมัยนี้หายากเหลือเกิน!
ทันใดนั้น ซูโม่ก็เกิดความคิดสนุกๆ ขึ้นมา มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า ยังคงดำเนินช่วงถามตอบต่อไป
ครูผู้ชายคนหนึ่งถือไมโครโฟนเดินอยู่ในทางเดิน รอคอยให้ซูโม่เรียกอย่างเงียบๆ แต่ระหว่างที่เดินผ่านนักเรียนชายคนหนึ่ง จู่ๆ ไมโครโฟนในมือก็ถูกแย่งไป นักเรียนชายรีบเอ่ยปากขึ้นว่า "รุ่นพี่ซูโม่ครับ ผมมีเรื่องอยากถามเป็นพิเศษ ขออนุญาตถามแบบเสียมารยาทได้ไหมครับ?"
"นายทำอะไรน่ะ?" ครูผู้ชายสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที จ้องตาไม่เป็นมิตรไปที่นักเรียนชายที่แย่งไมโครโฟน พูดพลางจะแย่งไมโครโฟนคืนจากมืออีกฝ่าย
"ครูจ้าว ไม่เป็นไรครับ"
ซูโม่เอ่ยห้ามความตื่นเต้นของครูผู้ชาย เขามองนักเรียนชายคนนั้นด้วยความสนใจ "นายมีคำถามอะไร? ถามมาเถอะ!"
"รุ่นพี่ซูโม่ครับ ผมมันเด็กแย่มาตั้งแต่เด็ก ที่สอบเข้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองได้ก็เพราะโชคล้วนๆ เวลาครูพูดถึงเด็กเรียนดี ตาก็เป็นประกาย แต่พอพูดถึงเด็กแย่อย่างพวกผม ไม่เคยมีหน้าตาดีๆ เลย ครูพูดอยู่ทั้งวันว่านักเรียนทุกคนมีน้ำหนักเท่ากันในใจครู แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงเหรอครับ?"