หลังจากซูโม่ปล่อยคลื่นพลังน้ำเต้าหู้จิตวิญญาณอันทรงพลังจบลง ช่วงถาม-ตอบที่ตามมาก็จืดชืดไร้รสชาติไปโดยปริยาย ไม่นานนัก พิธีสาบานตนของเหล่านักสู้ก็ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย
ซูโม่ก้าวลงจากเวทีมาหยุดตรงหน้าเหยียนจิ่วซี พลางจับมือนุ่มเล็กของเธออย่างเป็นธรรมชาติ พลางถามเสียงต่ำว่า “น้องสาวเอ๊ย พี่ชายทำได้เป็นไงบ้าง?”
“สุดยอดมาก ฟังแล้วอยากไปสอบเกาโควอีกรอบเลย” เหยียนจิ่วซียิ้มหวานหยาดเยิ้ม ยิ้มนั้นหวานละมุนซาบซ่านหัวใจ
“เว่อร์ไปมั้ย?” ซูโม่เกาหัวเขิน ๆ ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เสี่ยวซี ชมแบบนี้พี่จะเหลิงนะครับ!”
“เสี่ยวโม่ แกเองก็มีดีพอให้เหลิงนั่นแหละ!” เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคัก สองมือกอดแขนซูโม่ไว้ ปล่อยให้หัวเล็กพิงบ่าของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ภาพสาวน้อยแนบชิดออดอ้อน ทำเอาครูหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
เกินไปแล้ว!
ไม่รู้จักให้เกียรติผู้อาวุโสบ้างหรือไง?
โปรยอาหารหมาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ระวังกรรมตามทันนะ!
“แค่ก ๆ—”
หลิ่วอวี้กระตุกมุมปากไม่หยุด แววตาหมองคล้ำจนแทบจะหยดน้ำได้ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “ฉันว่า พอแล้วนะสองคนน่ะ! เห็นใจคนโสดอย่างฉันบ้างได้ไหม?”
เธอ ไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจ?
ทำไมฟ้าต้องลงโทษเธอแบบนี้?
โหดร้ายเกินไปแล้ว!~
“พี่หลิ่วอวี้ ยังหาแฟนไม่ได้อีกเหรอ?”
ได้ยินแบบนี้ ซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหลิ่วอวี้ด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะถามว่า “เกือบปีแล้วนะครับ พี่ทำอะไรอยู่?”