บ้าไปแล้วเหรอ?
ไม่!
เรียกว่าฝันเฟื่องเลยก็ว่าได้!
หินอัคนีทองคำตั้งหลายตัน?
อย่าว่าแต่เซี่ยกั๋วไม่มีเลย ต่อให้เป็นประเทศต้าหยางที่ขึ้นชื่อเรื่องโลหะหายากมากที่สุด จะให้งัดหินอัคนีทองคำออกมาทีเดียวหลายตันก็แทบแย่เหมือนกัน
โลหะหายากระดับสี่น่ะเขาซื้อขายกันเป็นกรัม ที่ไหนมีขายกันเป็นตันล่ะ?
นี่มันมั่วชัด ๆ!
"เอ่อ..."
เซี่ยหยางหงวางแบบแปลนลง ท่าทางลังเล
พอเห็นแบบนั้น ซูโม่ก็ยิ้มมุมปาก เขารู้แล้วว่าเซี่ยหยางหงจะถามอะไร จึงอธิบายว่า "ท่านรัฐมนตรีเซี่ยจะถามเรื่องวัสดุใช่ไหมครับ?"
"ใช่แล้ว"
เซี่ยหยางหงชี้ไปที่แบบแปลนตรงหน้า หัวเราะแห้ง ๆ "อาจารย์ซูครับ ผมก็ไม่อายที่จะบอกคุณหรอกนะ แบบแปลนพวกนี้ให้พวกเราดูก็เสียเปล่า เพราะทุกคนในที่นี้ ยกเว้นคุณแล้ว ไม่มีใครดูเข้าใจเลยสักคน"
"แต่ถึงจะดูไม่เข้าใจ วัสดุที่เขียนกำกับไว้บนแบบแปลนนี่อาจารย์ซูเป็นคนเขียนใช่ไหมครับ?"
ซูโม่พยักหน้า "ใช่ครับ ผมเขียนเอง"
"นี่ก็คงทำให้เกิดขึ้นจริงได้ยากนะครับ?"
เซี่ยหยางหงพยายามพูดให้สุภาพที่สุด แต่ความคิดจริง ๆ ในใจเขาไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
เอาหินอัคนีทองคำตั้งหลายตันมาทำอุปกรณ์จุดระเบิด?
ต่อให้เซี่ยกั๋วมั่งคั่งทรัพย์สินมหาศาลแค่ไหน ก็รับมือกับการผลาญของซูโม่แบบนี้ไม่ไหวหรอก!
"วัสดุนี่เป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ ครับ"
แววตาซูโม่ฉายแวบวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง "แต่...ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ เรื่องนี้ปล่อยให้ผมดูแลเองนะครับ ยังไงก็รบกวนท่านรัฐมนตรีเซี่ยติดต่อโรงงานผลิตชิ้นส่วนความแม่นยำสูงไว้ก่อนเลยนะครับ พอวัสดุมาถึงเมื่อไหร่ เราก็เริ่มผลิตชิ้นส่วนอุปกรณ์จุดระเบิดได้ทันที ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?"