ห้องประชุมกระทรวงพลังงาน
“อุปกรณ์ดวงอาทิตย์เทียมก้าวหน้าไปอีกระดับแล้ว เรียกได้ว่าใกล้เคียงกับประเทศต้าหยางแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ต่อไปนี้ทุกคนต้องทุ่มเทไปที่อุปกรณ์ดวงอาทิตย์เทียมเป็นหลัก”
เซี่ยหยางหงนั่งอยู่หัวโต๊ะ มองลูกน้องนับสิบที่ประชุมอยู่ สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
ก็แหงล่ะ
แค่สามวัน ซูโม่สร้างความก้าวหน้าซะใหญ่โต ทำเอาพวกตาแก่ทั้งหลายนี่ขายหน้าแทบแย่!
“ท่านหัวหน้า เราเลิกเถอะดีมั้ย?”
“ใช่ พวกเราช่วยอะไรได้บ้างล่ะ? ซูโม่คนเดียวก็พอแล้ว!”
“เฮ้อ คนรุ่นใหม่นี่น่ากลัวจริง!”
“อะแฮ่ม—”
เซี่ยหยางหงหน้าไม่ค่อยดี น้ำเสียงแฝงความโมโห “พวกคุณมีท่าทีอะไรกัน? เป็นสมาชิกกระทรวงพลังงาน ต้องพึ่งคนนอกเนี่ยนะ? พูดออกไปขายหน้าไหมเล่า?”
“ตอนเริ่มสร้างอุปกรณ์ดวงอาทิตย์เทียม เบื้องบนตั้งเป้าหมายให้กระทรวงพลังงานเรา ทุกคนลืมกันหมดแล้วหรือไง?”
พอเห็นหัวหน้าลูกพี่เดือดจัด ทุกคนก็เงียบกริบทันที
รองหัวหน้ากระทรวงพลังงานปี้เยี่ยนปั๋วถอนหายใจและเอ่ยขึ้นช้า ๆ “ท่านหัวหน้า ตอนนี้การทดลองคืบหน้าไปถึงขั้นไหนแล้วครับ?”
“หยางซิงใกล้จะมาแล้ว”
เซี่ยหยางหงสีหน้าเคร่งเครียด พูดเนิบ ๆ “ถึงผมยังไม่รู้ข้อมูลล่าสุดของการทดลอง แต่ฟังจากที่หยางซิงบอก การทดลองเจอทางตันเข้าแล้ว”
“เราจะพึ่งแค่อาจารย์ซูคนเดียวไม่ได้ ถ้าทั้งกระทรวงพลังงานช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง พวกคุณไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือไง?”