“ไปไกล ๆ เลยไป!”
“ท่านเฉิน ท่านเป็นถึงเลขาธิการใหญ่ จะมาด่าคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง?”
ซูโม่จมูกแทบจะเบี้ยวด้วยความโมโห
นี่มันคำพูดอะไรกัน?
เขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจจนได้ข่าวนี้มา ไม่มีความดีความชอบก็ยังมีน้ำพักน้ำแรงนะ!
ทำไมพอมาเจอท่านเฉิน ถึงได้คำว่า ‘ไปไกล ๆ เลยไป’ มาแทน นี่มัน…
“ฮึ!”
ท่านเฉินเหลือบมองซูโม่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด “ใครใช้ให้แกมาหลอกตาคนแก่แบบนี้ก่อนล่ะ?”
“ระบบป้องกันเครือข่ายของประเทศน่ะ จะให้แกแฮกเข้าไปง่าย ๆ ได้ยังไง?”
“โกหกหน้าตาเฉย!”
ซูโม่ทำสีหน้าเหมือนจะเป็นไปตามนั้นจริง ๆ เขาลุกขึ้นเดินไปทางขวามือของท่านเฉิน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วพูดว่า “ท่านเฉิน ถ้าท่านไม่เชื่อ ผมจะลองทำให้ดูสักครั้ง”
“ไม่ถึงนาทีหรอก ผมก็แฮกเข้าระบบเครือข่ายของประเทศซากุระได้แล้ว”
“……”
ท่านเฉินอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก
เขาหมายความว่าอย่างนั้นหรือไง?
ปวดหัวชะมัด!
เขาอดลังเลไม่ได้ว่าควรห้ามพฤติกรรมของซูโม่ไหม การบุกรุกระบบเครือข่ายของประเทศหนึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ
ถ้าถูกฝ่ายตรงข้ามจับได้ ฝ่ายนั้นก็จะล็อกที่อยู่ IP ของผู้บุกรุกได้ในเวลาอันสั้น
ที่สำคัญคือ ตอนนี้ซูโม่กำลังใช้คอมพิวเตอร์ของเขา ถ้าเกิดความแตกขึ้นมา เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่
แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจริง ๆ แล้วซูโม่แฮกเข้าระบบป้องกันเครือข่ายของประเทศซากุระได้ยังไง เพราะก่อนหน้านี้ยังไม่เคยมีใครทำเรื่องยิ่งใหญ่แบบนี้สำเร็จ
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายเขาก็อดกลั้นความอยากรู้ในใจไว้ แล้วเอ่ยเตือนว่า “ไอ้หนู อย่ามาทำอะไรเพี้ยน ๆ ให้ฉันเดือดร้อนนะ นี่คอมพิวเตอร์ฉัน ถ้าที่อยู่ IP หลุดขึ้นมา จะให้ฉันอธิบายยังไง?”