"ซูโม่ นายมาได้ยังไงเนี่ย?"
แค่ประโยคเดียวก็ทำให้สีหน้าชายวัยกลางคนคนนั้นเปลี่ยนไปทันที แววตาแฝงไปด้วยความตื่นเต้นอย่างรุนแรง
ซูโม่?
คนๆ นั้นคือซูโม่จริงๆ หรือ?
ตำนานผู้พามหา'ลัยชิงหัวก้าวขึ้นแท่นสถาบันชั้นนำระดับโลกของวงการ?
สองคำว่า "ซูโม่" ในตอนนี้ ใครๆ ในเซี่ยกั๋วก็ต้องรู้จัก ไม่มีใครไม่รู้จัก
ในขณะที่เขายังเหม่อลอย เก้าอี้กับโต๊ะก็ค่อยๆ หมุนกลับมา ใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ตลอดมาที่ผ่านมา เขาได้ยินเรื่องตำนานของซูโม่มามากมาย แต่กลับไม่เคยได้เห็นหน้าตาจริงๆ สักครั้ง
ไม่คิดเลยว่า การเจอซูโม่ครั้งแรกของตัวเอง จะเกิดขึ้นในสถานการณ์แบบนี้
ทั้งแปลกใจ ทั้งดีใจสุดๆ!
สายตาของซูโม่กวาดมองชายคนนั้นผ่านไปแวบหนึ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หลี่เหรินฮุย มุมปากยกยิ้ม "ท่านอธิการบดี ไม่เจอกันนานเลยนะครับ!"
พูดจบ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คิดถึงผมบ้างไหมครับ?"
สีหน้าหลี่เหรินฮุยกระตุกเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเซ็ง
คิดถึงแก?
สมองฉันไม่ใช่ว่าจะมีรอยแหว่งซะหน่อย!
พูดตามตรง ตั้งแต่ซูโม่เรียนจบไป เขาประหยัดใจได้เยอะเลย ภายในโรงเรียนแทบไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้น มีแต่ความสงบสุข
ช่วงเวลานี้ เขาอยู่ได้แบบสบายใจสุดๆ ไปเลย!
"อย่ามาคิดว่าตัวเองหล่อนักหน่อยเลย!"
หลี่เหรินฮุยหัวเราะเย้ย "ไอ้หนู แกไปแล้วฉันไม่รู้จะสบายใจแค่ไหน ไปคิดถึงแกทำไม? ให้คิดถึงเรื่องที่แกมาสร้างเรื่องวุ่นวายให้ฉันงั้นเหรอ?"
พอได้ยินแบบนั้น ซูโม่ก็ทำปากยื่นเล็กน้อย "ท่านอธิการบดี นี่มันเกินไปแล้วนะครับ พอข้ามสะพานก็ถีบกระดาน พอสีข้าวเสร็จก็ฆ่าลา! ผมสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนไปเท่าไหร่ ทำไมท่านถึงจ้องแต่จะจับผิดเรื่องแค่นิดเดียวของผมล่ะครับ?"