"เอ่อ..."
ซูโม่สีหน้าเหยเก พูดอึกอักไม่เต็มปาก "ท่านอธิการบดี เรื่องนี้ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ครับ เพราะว่าพยานมีคนเลือกไว้แล้ว ถ้าท่านบอกก่อนหน้านี้ ผมจะเก็บตำแหน่งนี้ไว้ให้ท่านแน่นอน"
เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าจะมีคนอาสาเป็นพยานให้เองด้วย
ถ้ารู้งี้ เมื่อคืนเขาก็ไม่ไปเชิญท่านประธานาธิบดีแล้ว
ยังไงก็เถอะ แค่มีคนเป็นก็พอ ไม่ต้องสนใจว่าเป็นใคร
"ไอ้หนู เพิ่งจะบอกฉันตอนนี้ แล้วจะให้ฉันไปรู้ได้ยังไงก่อนหน้านี้?"
พอได้ยินว่าตำแหน่งพยานมีคนเลือกไว้แล้ว หลี่เหรินฮุยก็จ้องตาขวางมองซูโม่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ "แล้วพยานคนนั้นเป็นใคร? อย่างน้อยแกตอนนี้ก็นับได้ว่าเป็นคนมีชื่อมีเสียง ตำแหน่งพยานของแกไม่ใช่ใครก็ได้จะมาเป็นได้ พูดออกมาให้ฉันฟังหน่อย ฉันจะได้ดูซิว่าใครบังอาจมาแย่งตำแหน่งของฉัน!"
ซูโม่สีหน้าแปลก ๆ ทำท่ายิ้มไม่ยิ้ม "ท่านอธิการบดี ท่านแน่ใจนะครับว่าอยากให้ผมพูด?"
"ว่าได้ไง!"
น้ำเสียงของหลี่เหรินฮุยมั่นใจมาก "รีบพูดมา เดี๋ยวถ้าไม่ได้เรื่องจะได้ถอนออกไปซะ!"
ซูโม่เผยอมุมปากกระตุกน้อย ๆ ในใจขำไม่ออกร้องไห้ไม่ออก
พูดอะไรกันขนาดนี้ได้ลงคอจริง ๆ นะ
จะถอนพยานของท่านประธานาธิบดี?
แบบนี้——
คำว่าบังอาจยังไม่พอจะบรรยายเลยด้วยซ้ำ!
"แคร่ก——"
ซูโม่พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเอง กระซิบเตือนเบา ๆ "ท่านอธิการบดี พยานคือ... ท่านประธานาธิบดีครับ ประเมินว่า...คงถอนไม่ไหวหรอก"
"ประธานาธิบดีแล้วไง?"
หลี่เหรินฮุยเบิกตากว้าง พูดด้วยความโมโห "ประธานาธิบดีก็สามารถ..."