“ชัด ๆ ว่านัดกับซูโม่ไว้ว่าต้องมาถึงก่อนแปดโมง นี่เป็นแปดโมงสิบแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวเจ้านี่ ไม่มีสักนิดซะทีไหนที่จะรู้จักการตรงเวลา เดี๋ยวพอเจ้านี่มาถึง พวกเจ้าอย่าพึ่งพูดอะไร ดูฉันจัดการหลอกมันให้เข็ด เอาให้มันจำไปตลอดเลย”
เสียงของท่านเฉินดังลั่น ไม่ใช่แค่ซูโม่ที่ได้ยิน แม้แต่เจ้าหน้าที่หน่วยงานสองคนที่ประตูก็ได้ยินชัดเจน แก้มตุ่ยขึ้นสูงจนแทบระเบิด
แต่เมื่อซูโม่ยืนอยู่ตรงหน้า พวกเขากล้าหัวเราะไม่ได้ อดกลั้นจนหน้าแดงซีด
ซูโม่หน้าเนียนสุดชีวิต เปิดประตูเดินเข้าไป
ทันทีที่เขาเข้ามา ทุกคนในห้องประชุมหันมามองทางประตูพร้อมกัน
ซูโม่ยิ้มแห้ง ๆ ขยับตาให้ท่านเฉิน แล้วเอ่ยต่อรองว่า “ท่านเฉิน ตอนจะขู่ผม ขอเบามือหน่อยได้ไหมครับ”
“ผมขี้ขลาดนะครับ”
“ไปให้พ้น!”
ท่านเฉินจะไม่ได้ยินก็หรือไงว่าซูโม่แกล้งยียวน จึงหัวเราะล้อด้วยความหมั่นไส้ “ถ้าเจ้านี่ขี้ขลาด แล้วโลกนี้จะยังมีคนใจกล้าอีกไหม”
“อาวุธนิวเคลียร์เจ้ายังกล้าเล่นเลย พูดประโยคนี้แล้วไม่เขินบ้างเหรอ?”
“ไม่เขิน”
ซูโม่ยักไหล่หน้าตาย
“……”
ท่านเฉินปวดหัวจนต้องนวดขมับ แล้วถอนใจ “เลิกปากไวได้แล้ว รีบนั่งลงซะ รอเจ้ามาเป็นชั่วโมงแล้ว”
สีหน้าของซูโม่กลับจริงจังทันที สายตาของเขากวาดไปทั่วห้องประชุม พบว่ายกเว้นประมุขที่ยังไม่มา ผู้อาวุโสมาร่วมประชุมครบทุกคน เขาเริ่มเดาในใจขึ้นมาเอง
เรื่องอะไรกัน?
ถึงขั้นจัดวางบุญหนาขนาดนี้ ช่างแปลกจริง ๆ!
ท่านเฉินนั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้รับผิดชอบการประชุมครั้งนี้ ด้านซ้ายมือของเขามีที่นั่งว่างไว้หนึ่งที่ ซูโม่ก็ไม่ได้อาย ลงนั่งตรงนั้นทันที