“ซูโม่ นายมีวิธีดี ๆ อะไรบ้างไหม”
ทันใดนั้นทุกคนในห้องประชุมก็หันมามองซูโม่พร้อมแววตาแห่งความหวังลอยอยู่ไม่ชัดไม่จาง
ในใจของพวกเขา น้ำหนักตัวของซูโม่หนักมาก หนักเอามาก ๆ
แม้ซูโม่จะอายุน้อย แต่ความรอบรู้และสายตามองภาพรวมของเขาไม่เหมือนเด็กหนุ่มเลยสักนิด กระทั่งเก่งกว่าพวกชายชราอย่างพวกเขาหลายเท่า
“ผมงั้นเหรอ”
เมื่อเห็นสายตาของทุกคนตกอยู่ที่ตัวเอง ซูโม่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มือขวาทับโต๊ะประชุมแล้วเอ่ยเรียบ ๆ “พูดตามตรง เมื่อกี้ผมเห็นเอกสารฉบับนี้ครั้งแรก ปฏิกิริยาแรกก็คงไม่ต่างจากท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย”
“อึดอัดสุด ๆ และโมโหสุด ๆ!”
“แต่เรื่องอะไรก็ตาม ถ้ามีข้อเสียก็ต้องมีข้อดี ผมคิดดูดี ๆ แล้ว การที่ประเทศต้าหยางห้ามพวกเราเข้าร่วม‘พระวจนะ’ จริง ๆ แล้วมันดีต่อพวกเราซะอีก”
พูดประโยคเดียวทำทั้งห้องตกตะลึง!
พอซูโม่พูดจบ ผู้อาวุโสทั้งหลายต่างหน้าเบ้ด้วยความประหลาดใจและงงงวย
ดี?
จะมองยังไงก็ดันเข้าฝั่งคำว่าดีไม่ได้เลย!
ต่อความสงสัยของทุกคน ซูโม่ไม่แปลกใจ ยิ้มแล้วอธิบายว่า “ผมรู้ว่าตอนนี้ท่านผู้อาวุโสทั้งหลายคงยังงงอยู่ในใจ เป็นเรื่องปกติ”
เขาถอนหายใจแล้วพูดต่ออย่างต่อเนื่อง “เทคโนโลยีอวกาศสำคัญจริง ๆ การที่เทคโนโลยีอวกาศพัฒนา ไม่เพียงจะผลักดันวิทยาศาสตร์ให้ก้าวกระโดดแบบองค์รวมทุกด้าน แต่ยังหมายความว่าทรัพยากรและพลังงานที่มนุษย์ต้องการจะไม่ถูกจำกัดอยู่แค่บนโลกใบนี้อีกต่อไป เป็นความเป็นไปได้ที่ไร้ขอบเขต”