ทันทีที่เห็นว่าซูโม่มีอะไรผิดปกติ เหยียนจิ่วซีก็วิ่งมาที่ข้างกายซูโม่
“เสี่ยวโม่ นาย...”
เหยียนจิ่วซียังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นรอยเลือดที่ซึมออกมาจากรองเท้าสตั๊ดข้างซ้ายของซูโม่
น้ำตาร่วงพรากทันที เสี่ยวโม่ของเธอบาดเจ็บ...
“สาว เธอร้องไห้ทำไม?”
ซูโม่เห็นแบบนั้นก็ปวดใจยิ่งนัก เอามือเช็ดกับเสื้อแข่ง แล้วค่อย ๆ ปาดน้ำตาบนใบหน้าหญิงงามอย่างทะนุถนอม
“ฉันไม่เป็นอะไร แค่แผลนิดหน่อย”
ซูโม่ทำเสียงเป็นสบาย ๆ “แข่งบอลบาดเจ็บบ้างก็ปกติ ไม่ต้องกังวล...”
“นี่เรียกว่าแผลนิดหน่อยเหรอ?”
เหยียนจิ่วซีตาแดงก่ำ น้ำตาห้ามไม่อยู่
เธอไม่ได้โง่ ขนาดเลือดซึมออกมาจากสตั๊ดเลยนะ ยังจะเรียกว่าแผลนิดหน่อยอีก?
แผลนิดหน่อยเลือดออกมากขนาดนี้?
...
อีกด้านหนึ่ง
กรรมการเองก็ได้วิดีโอช่วงสิบวิสุดท้ายของเกมมา
ชั่วขณะนั้น นักบาสทุกคนแห่มาล้อมดูกัน
ใครก็อยากรู้ผลสุดท้าย...
ถึงจังหวะวินาทีที่สาม ก็เป็นตอนที่จ้าวเทียนปล่อยลูก
กดปุ่มหยุดภาพ กรรมการหยิบนาฬิกาจับเวลาออกมา
ลดความเร็วห้าเท่า ไม่ได้ ยังเร็วไป...
ลดความเร็วสิบเท่า!
กรรมการเห็นมือซูโม่แตะบาส แล้วกดนาฬิกาจับเวลาลง
ส่วนนักบาสคนอื่น ๆ กลับเห็นภาพที่ทำเอาพวกเขาอ้าปากค้าง
พื้นสนามใต้เท้าซูโม่ ถูกซูโม่เหยียบจนแตก?
นี่ยังเป็นคนอยู่ไหม?
ไม่ว่าจะเป็นนักบาสของหนานต้า หรือของมหา'ลัยชิงหัว เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว ต่างก็ถูกสะเทือนใจกันถ้วนหน้า