“หว่างโยว มาที่นี่ได้ยังไง?”
“หา?”
ลู่หว่างโยวหลบตาเล็กน้อย “ฉัน…นอนไม่หลับ ก็เลยออกมาเดินเล่น เห็นไฟในห้องวิจัยยังสว่างอยู่ นึกว่าเธอออกไปแล้วลืมปิดไฟ เลยจะมาปิดให้หน่อย ไม่คิดว่าเธอจะยังไม่ไป”
“ปิดสติสัมบูรณ์!”
ซูโม่ท่องในใจเงียบๆ ครั้งแรกที่ใช้สกิลนี้เขาไม่รู้มาก่อน ว่าสกิลนี้ใช้ได้หลายครั้ง
หลังจากเปิดใช้สกิล ระบบจะจับเวลาอัตโนมัติ ทุกครั้งที่พักสกิล จะเสียเวลาเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมง
พูดง่าย ๆ คือเมื่อเปิดสติสัมบูรณ์แล้ว ถ้าอยากออกจากสถานะนี้ ก็แค่พักสกิลไว้ ครั้งหน้าก็ใช้ต่อได้เลย
พอปิดสติสัมบูรณ์ อารมณ์ของซูโม่กลับคืนเป็นปกติในพริบตา ดวงตาจากสีฟ้าอ่อนเปลี่ยนกลับเป็นสีดำ
เขามองเวลาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วก็ยิ้มเจื่อน “เจอปัญหาหนักเข้าให้แล้ว กินเวลาไปทั้งวัน เพิ่งนึกอะไรออกนิดหน่อย ก็เลยคิดเพลินไปหน่อย”
“มีปัญหาที่ยอดอัจฉริยะอย่างเธอแก้ไม่ได้ด้วยเหรอ?” ลู่หว่างโยวหัวเราะเบา ๆ กลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง
“ฉันไม่ใช่พระเจ้านะ เรื่องที่แก้ไม่ได้มีเยอะแยะ”
ซูโม่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาโดนคนยกเป็นเทพไปแล้ว แต่เอาจริง ๆ เขาก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่มาถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะระบบ
“เจอปัญหาอะไรเหรอ?”
ลู่หว่างโยวเดินเบา ๆ มาหยุดตรงหน้าซูโม่ ดวงตาเป็นประกาย “เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม บางทีฉันอาจช่วยหาแรงบันดาลใจให้เธอได้นะ”
“เธอ?” ซูโม่มองลู่หว่างโยวด้วยสายตาล้อเล่น แล้วค่อย ๆ ส่ายหัว
“ดูถูกกันเกินไปแล้ว!”