"ลูกเอ๋ย แม่ไม่สบาย"
หกคำแผ่วเบา ดั่งพายุยุคดึกดำบรรพ์ กวาดล้างแนวป้องกันใจของซูโม่จนพังพินาศ
แม่... ไม่สบายเหรอ?
"แม่ครับ แม่... แม่... พูดอะไรน่ะ?" ซูโม่ไม่เคยลนลานเท่านี้มาก่อน ขนาดรากฟันยังสั่นกระทบกัน
แม่ของซูก้มหน้าลงช้า ๆ เสียงเบาแผ่ว "แม่ไม่สบาย เป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย"
"ตูม——"
ซูโม่ราวกับถูกฟ้าฟาดห้าครั้งพร้อมกัน หน้าซีดเผือดในพริบตา
มะเร็งตับระยะสุดท้าย?
มะเร็งตับระยะสุดท้าย!
มะเร็งตับระยะสุดท้าย!!!
สี่คำนี้เหมือนขุนเขา กดทับซูโม่จนหายใจไม่ออก
ไม่ใช่แค่ซูโม่ เหยียนจิ่วซีเองก็ไม่ต่างกัน พอได้ยินคำว่ามะเร็งตับระยะสุดท้าย น้ำตาก็ไหลพรากทันใด ถึงตอนนี้เธอถึงเข้าใจแล้วว่าทำไมคราวที่แล้วแม่ของซูถึงพูดอะไรแบบนั้นกับเธอ
"เสี่ยวซีจ๊ะ ในเมื่อเธอกับเสี่ยวโม่เดี๋ยวนี้รักมั่นคงดีแล้ว เธอว่าลองคิดดูไหมว่าจะแต่งงานกันเลย หรือไม่ก็มีหลานสักคน คุณน้าก็แก่แล้ว ความฝันเดียวก็คือได้อุ้มหลาน..."
คำพูดวันนั้น ดังก้องในหูเหยียนจิ่วซี น้ำตาของเธอเหมือนไม่ต้องเสียเงิน ไหลรินไม่หยุด
"พวกเราอย่าเสียใจไปเลย"
แม่ของซูยิ้มโล่ง ในแววตาฉายแววโหยหา "หลายปีขนาดนี้แล้ว ในที่สุดก็จะได้ไปหาเฉิงจื้อแล้ว ไม่รู้ว่าพ่อของแกทางนั้นอยู่ดีไหม เห็นแกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แม่ก็หมดห่วงแล้ว พวกเราทำใจเถอะนะ"