"พวกคุณจะเดินออกไปเอง หรือให้ผมเชิญออกไป?"
"เสี่ยวโม่ ฟังก่อน อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ใช่..."
"ผมไม่ได้เข้าใจผิด"
ซูโม่มองทั้งสองด้วยสีหน้าเฉยชา เสียงเย็นยะเยือก "เด็กสาวของผม ไม่มีสิทธิ์ให้ใครมาตัดสิน!"
"ไปได้แล้ว!"
ถ้าไม่ติดที่ฐานะของสองคนนี้ ซูโม่คงลงมือไปนานแล้ว เสี่ยวซีคือผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก!
ใครกล้าบอกว่าไม่ใช่ เขาจะทุบฟันให้หักคามือเลย!
ได้ยินคำพูดไม่เกรงใจขนาดนี้ กู้ฉางจวินก็เคืองขึ้นมาเหมือนกัน "ซูโม่ พวกเรายังไงก็ถือเป็นรุ่นพี่ คุณให้เกียรติเราหน่อยได้ไหม?"
"ให้เกียรติ?"
ซูโม่กวาดตามองกู้ฉางจวินแวบหนึ่ง พูดเรียบ ๆ "จะให้ผมเคารพคุณ คุณก็ต้องเคารพผมก่อน เคารพต้องมีกันทั้งสองฝ่าย"
"คุณว่าเด็กสาวของผมเป็นแค่เด็กบ้านกระจอก ถามหน่อยว่าใครให้สิทธิ์คุณ?"
"แล้วก็... คุณว่าคุณเป็นรุ่นพี่ของผม?"
ซูโม่ยิ้มขำ "ผมกับคุณไม่เห็นจะเกี่ยวดองอะไรกันเลย อย่างน้อยก็ตอนนี้!"
"เชิญกลับได้แล้ว ทั้งคู่เลย!"
"นี่...นี่..."
กู้ฉางจวินโมโหจนตัวสั่น แต่ก็เถียงไม่ออกสักคำ
เพราะทุกประโยคของซูโม่ ไม่มีจุดให้เขาโต้แย้งได้เลย
"เราจะได้เจอกันอีก"
กู้ฉางเทียนที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ จ้องมองซูโม่ลึก ๆ แล้วลากกู้ฉางจวินเดินจากไป
เมื่อทั้งสองคนไปแล้ว ซูโม่นั่งเงียบอยู่บนโซฟา ก้มหน้า ไม่รู้กำลังคิดอะไร
"เอี๊ยด—"
หลังจากแม่ของซูไม่ได้ยินเสียงพูดคุยจากข้างนอก เธอกับเหยียนจิ่วซีก็เดินออกมาจากห้องนอน เห็นลูกชายนั่งบนโซฟา ดวงตาเต็มไปด้วยความผิด