บนโต๊ะวางหุ่นยนต์โลหะสีเงินตัวหนึ่ง สูงประมาณหนึ่งฉื่อ รูปร่างออกแนวคิ้วท์น่ารัก
“น่ารักจังเลย!”
เหยียนจิ่วซีพอเห็นหุ่นยนต์โลหะตัวนี้ ดวงตาสวยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ซูโม่: “...”
น่ารัก?
นี่มันผลงานที่เขาทุ่มเททำมาตลอดสามวันนะ จะไปเกี่ยวกับน่ารักตรงไหน?
ซูโม่มองดูอยู่สักพัก ก็ได้แต่ยอมรับอย่างจนใจว่า หุ่นยนต์โลหะที่เขาสร้างขึ้นมานี้ ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว มันออกจะน่ารักจริง ๆ แฮะ...
“เสี่ยวโม่ นี่อะไรน่ะ?”
เหยียนจิ่วซีก้าวเข้าไป อยากจะหยิบขึ้นมาดู แต่เธอกลับยกไม่ขึ้น...
อะไรกัน?
นี่มันทำจากวัสดุอะไร?
ทำไมถึงได้หนักขนาดนี้?
ซูโม่เห็นฉากนี้แล้ว ก็อดขำไม่ได้
ถ้าเหยียนจิ่วซียกขึ้นได้น่ะสิ เขาถึงจะแปลกใจ อย่าเห็นว่าหุ่นยนต์โลหะตัวนี้ขนาดไม่ใหญ่ แต่เรื่องน้ำหนักน่ะ เกินจินตนาการของคนทั่วไปแน่นอน
“นี่คือผลงานชิ้นเอกของฉันตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันตั้งชื่อให้มันว่า เสี่ยวเสี่ยวซี”
เหยียนจิ่วซี: “...”
ชื่อนี้ ฟังยังไงก็แปลก ๆ นะ?
“เสี่ยวเสี่ยวซี?”
เหยียนจิ่วซีเหลือบมองซูโม่ด้วยความหมั่นไส้ “เสี่ยวโม่ นายตั้งชื่อเพราะ ๆ ไม่ได้เลยเหรอ?”
“เสี่ยวเสี่ยวซีไม่เพราะเหรอ?”
ซูโม่เกาหัว งึมงำเบา ๆ กับตัวเองว่า “ฉันว่าก็เพราะดีนะ!”
“เพราะตรงไหน?” เหยียนจิ่วซีเบ้ปากท้วง
ซูโม่เดินเข้าไปหาเหยียนจิ่วซี ลูบผมสลวยของสาวสวยเบา ๆ แล้วชี้ไปที่หุ่นยนต์โลหะบนโต๊ะ อธิบายให้ฟัง