ระหว่างกินข้าว หนิงไห่ก้มหัวตลอด แต่รอยฟกช้ำบนใบหน้าก็ยังถูกแม่ของเหยียนเห็นเข้า เธอเอ่ยถามว่า: "พี่หนิง หน้าพี่ไปโดนอะไรมา?"
ชั่วขณะนั้น เหยียนจิ่วซีและแม่ของซูก็พากันมองไปที่หนิงไห่ เมื่อเห็นแก้มที่ปูดโปนขึ้นมาของหนิงไห่ แววตาของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความฉงน
เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?
แค่แป๊บเดียว หน้าถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้?
"อะแฮ่ม——"
หนิงไห่ชะงัก ก่อนรีบอธิบาย: "ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ตอนลงบันไดเมื่อกี้รีบไปหน่อย เลยเดินสะดุดล้มน่ะ ไม่เป็นอะไรมาก"
"ล้ม?"
แววตาแม่ของเหยียนเต็มไปด้วยความกังขา เธอย่อมรู้ดีว่าผู้ชายของตนเก่งกาจแค่ไหน ถึงขั้นเรียกว่าเป็นเซียนบนดินก็ว่าได้ คนแบบนี้จะล้มได้ยังไง?
เธอไม่เชื่อเด็ดขาด!
แต่เธอก็ไม่ได้จับผิดหนิงไห่ต่อหน้าคนอื่น หันไปมองซูโม่ แล้วถามอย่างสบาย ๆ: "เสี่ยวโม่ เธอไม่ได้ล้มมาด้วยใช่ไหม?"
"เปล่าครับ"
พอได้ยินชื่อตัวเองถูกเอ่ย ซูโม่ก็รีบส่ายหัว "เรื่องนี้ต้องโทษผมเอง ตอนลงบันไดผมกับพ่อคุยงานกันเพลินไปหน่อย เลยทำพ่อไม่ได้มองทาง เดินสะดุดจนเป็นแบบนี้"
ได้ยินดังนั้น หนิงไห่ก็โล่งอก อย่างน้อยก็มีซูโม่ช่วยกลบเกลื่อน ทำให้ข้ออ้างกุ๊ก ๆ ของเขาฟังดูมีมูลขึ้นมาหน่อย
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ แววตาฉายแววล้ำลึก
ส่วนแม่ของซู เธอเชื่อสนิทใจ ไม่ได้คิดไปทางอื่นเลย เอ่ยว่า: "เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ น้องจะทายาให้พี่หนิงนะ"