ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง
เมื่อเผชิญกับการขู่กรรโชกที่ชัดเจนแจ้งของซูโม่ ตัวแทนทั้งหลายในใจก็โกรธแค้นเป็นที่สุด แต่โกรธไปก็มีประโยชน์อะไร?
ยังไงซะ โลกใบนี้หมัดใหญ่ก็คือเหตุผล
ตอนนี้หมัดของเซี่ยกั๋วใหญ่กว่าทุกประเทศบนโลก
ข้อเท็จจริงนี้ไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัย
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ทุกประเทศที่มีเรือบรรทุกเครื่องบิน แม้แต่ประเทศต้าหยางที่ถือครองถึง 6 ลำยังพ่ายแพ้อย่างยับเยินในทะเลให้กับเซี่ยกั๋ว ฉะนั้นประเทศส่วนใหญ่ในที่นี้แทบไม่มีเรือบรรทุกเครื่องบินเลยด้วยซ้ำ
พูดให้ฟังดูไม่ค่อยได้เรื่องก็คือ ประเทศพวกนี้แม้แต่คุณสมบัติการเป็นคู่ต่อสู้ของเซี่ยกั๋วยังไม่มี
คำพูดชัดๆ ฟังแล้วไม่ค่อยไพเราะ แต่ก็คือความจริง
สีหน้าของอเล็กมืดครึ้มราวกับน้ำทะเลลึก แผลในใจที่ถูกซูโม่แหวะออกมาอย่างไม่เหลือชิ้นดีแบบนี้ เท่ากับเป็นการประจานประเทศต้าหยางต่อหน้าประเทศทุกชาติ แล้วในฐานะตัวแทนของประเทศต้าหยางในที่ประชุมครั้งนี้ เขาย่อมนั่งเงียบไม่ได้
"อาจารย์ซู จากท่าทีของคุณตอนนี้ ผมว่าการเจรจาครั้งนี้ควรยุติไว้ก่อน"
พลางพูด เขาก็หันไปกวาดสายตารอบห้องประชุมแล้วพูดอย่างใจความลึกล้ำ "ทุกท่าน วันนี้เซี่ยกั๋วไม่มีอารมณ์จะคุยกับพวกเรา ผมคิดว่าเปลี่ยนไปคุยกันวันหลังจะดีกว่า อาจจะอีกไม่กี่เดือน หรืออีกไม่กี่ปี เรามีความอดทนมากพอ ทุกท่านว่าอย่างนั้นหรือเปล่า?"
"ใช่!"
"ถูกต้อง"
...
เมื่อถูกซูโม่ขู่ อเล็กโต้กลับทันควัน ถึงแม้วิธีขู่ของเขาจะดูอ้อมค้อมไปหน่อย แต่ด้วยความฉลาดของคนในที่นี้ ย่อมได้ยินถึงความหมายแฝงอยู่ในนั้น