“มาไม่ทันแล้ว” ไม่ทันแล้ว!
หลงเอ้อเดินเข้ามา กระซิบเบา ๆ ว่า “บนตึกนั้นไม่มีคนของเรา ไปให้ถึงอย่างน้อยก็สิบนาที”
เสียงของเทียนเป่ยดังมาจากเครื่องสื่อสาร “หลงอี คนของเรากำลังไป นายไม่ต้องกังวล บนดาดฟ้าทั้งหมดเราติดตั้งกระจกกันกระสุนน้ำใสไว้ชั้นหนึ่ง มองด้วยตาเปล่าแทบแยกไม่ออก”
“ติดตั้งเมื่อไหร่?”
ได้ยินแบบนั้น หลงอีกับหลงเอ้อต่างก็ตะลึงไป พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีการเตรียมการนี้ด้วย
ชั่วขณะนั้น การเคลื่อนไหวของทั้งสองเหมือนกันราวกับถอดแบบ ต่างเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเพ่งมองดี ๆ ถึงจะพอเห็นว่าแสงแดดบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย
“เมื่อคืนนี้จัดวางไว้ ตอนนี้ไม่ขออธิบายให้มากความ พวกนายแค่ระวังความปลอดภัยในสถานที่เกิดเหตุก็พอ ที่เหลือปล่อยให้สำนักลับจัดการเอง”
เทียนเป่ยวางเครื่องสื่อสารลง สีหน้าค่อนข้างมืดมน ดวงตาปรากฏฆาตกรรมวาบขึ้นมา
“กล้าจริง ๆ นี่นา! หึ! มาแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไป!!”
เมื่อคืน เขาคิดแล้วคิดอีกก็ยังรู้สึกไม่เบาใจ รู้อยู่ว่ายังมีปลาหลุดตาข่ายอยู่อีกหนึ่งตัว จะให้เบาใจได้อย่างไร
ดังนั้นจึงใช้ความสัมพันธ์พิเศษ ออกตามหาผู้ผลิตกระจกรายใหญ่ที่สุดในหลินไห่ตอนกลางคืน สร้างกระจกกันกระสุนน้ำใสขนาดมหึมาขึ้นมา ก่อนฟ้าสาง โดยไม่ผ่านใครแม้แต่คนเดียว ในที่สุดก็ปกป้องดาดฟ้าของโรงแรมทั้งหลังไว้ได้อย่างสมบูรณ์
แบบนี้ต่อให้มีคนลอบยิง ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป
บนดาดฟ้า
ท่ามกลางเสียงปรบมืออันกึกก้อง ซูโม่เดินขึ้นเวที
หวังเทาถือไมโครโฟน ยิ้มพร้อมพูดว่า “ทุกคนสงสัยกันไหมว่าเจ้าสาวอยู่ที่ไหน?”