“อาจารย์ซู เปิดเผยรายชื่อแขกรับเชิญล่วงหน้าได้ไหมคะ?”
“ไม่ได้”
ซูโม่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ทำให้หวังเทาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
เปิดเผยล่วงหน้าเนี่ยนะ???
ฝันไปเถอะ!
ส่วนจ้าวเทียนกับอีกสามคนยืนล้อมโต๊ะด้านหลังซูโม่ ปรึกษาหารือกันเสียงเบา ๆ
พวกเขารู้หน้าที่ของตัวเองดี นั่นคือจดบันทึกรายการของขวัญ และส่งประกาศให้ทราบ!
ทำอย่างไรได้ ด้วยสถานะของซูโม่ ใครที่จะมางานคงต้องเป็นผู้มีอิทธิพลในหมู่ผู้มีอิทธิพลแน่ ๆ ของขวัญคงแพงระยับ คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจให้มีการประกาศ เพื่อให้แขกรับเชิญได้เกียรติสมกับที่มาด้วย
ยังไงเสีย งานแต่งงานครั้งนี้ถ่ายทอดสดอยู่นี่
เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ในที่สุดก็ถึงเที่ยงวันสิบสองนาฬิกา
เมื่อเสียงนาฬิกาบนดาดฟ้าดังขึ้น เพลงเบา ๆ ก็ดังกังวานไปทั่วดาดฟ้ากว้างสองพันกว่าตารางเมตร
จริง ๆ แล้วแขกรับเชิญมาถึงโรงแรมกันนานแล้ว เพียงแต่รออยู่ในห้องพักของตัวเองจนกว่างานจะเริ่มเท่านั้น
พอได้เวลา ทางเข้าดาดฟ้าก็มีร่างผู้คนปรากฏขึ้นมากมาย ผ่านไปหลายนาทีเต็ม จึงมีร่างหนึ่งเดินขึ้นบนพรมแดง
ช่างกล้องสองคน คนหนึ่งรีบเลื่อนกล้องไปเล็งที่ร่างบนพรมแดงทันที
เมื่อมองเห็นใบหน้าของคนนี้ชัด ๆ ทุกคนต่างสูดหายใจเย็นเข้าไปทั้งศอก
รวมถึงซูโม่เองก็อดตกใจไม่ได้
ท่านนี้...มาได้ยังไงกัน?
เหลียงเสวียหลิน ประธานสมาคมวรรณกรรมเซี่ยกั๋ว นักอักษรศาสตร์ระดับห้า ผู้มีอิทธิพลบนกำแพงเกียรติยศของโรงเรียนมัธยมหมายเลขสอง เสาหลักที่โดดเด่นที่สุดของวงการวรรณกรรม ไม่มีใครเทียบ
ซูโม่รีบเดินไปต้อนรับ “อาจารย์เหลียง ท่านมาได้ยังไงครับ?”