“คณบดี ทำไมต้องให้ผมมาด้วยเนี่ย”
“ให้มาช่วยทำนิดหน่อย เสียเวลาพูดเป็นบ้าอะไร”
เมื่อเจอกับการประจานของซูโม่ เหอกวงเหวินจัดการแบบฉับไว ตอบโต้กลับทันควัน
“ตั้งแต่ออกเดินทางมา เธอประจานฉันไปแล้วกี่รอบ เบื่อจะแย่แล้วนะ!”
“……”
ซูโม่อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็อึ้งทั้งหมวยทั้งอารมณ์
นี่มันท่าทีของคนที่กำลังจะขอร้องให้คนอื่นช่วยงานหรือเนี่ย?
ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากหันหลังเดินจากไปเลยจริง ๆ
แต่……
โธ่ เดินหนีไม่ได้นี่หว่า!!!
“สายตาแบบนั้นมันคืออะไรของเธอ?”
เหอกวงเหวินเป่าเคราขนคิ้วกระตุก พูดเสียงดังว่า “อย่าคิดว่าตอนนี้ฝีมือคณิตศาสตร์เธอเกินกูแล้วแล้วกูจะไม่กล้าด่า จงใจจำ แล้วเดินตามกูเข้าไปเลย”
พูดจบ ก็ก้าวเดินไปยังทางเข้าหอประชุม
ซูโม่ขำๆ แต่ก็ไม่รู้จะขำอะไร
นี่มันเรื่องอะไรของใครกันแน่?
เขียงแต่มาช่วยงาน ต้องโดนด่ามาก่อนซะก่อน……
อยากจะบ่น แต่ก็หาที่บ่นไม่ได้
ลำบากจริง ๆ!
ซูโม่ถอดใจยาว มองไปยังกองนักข่าวสื่อมวลชนที่ถูกทีมรักษาความปลอดภัยกันเอาไว้ จึงยกมือขวาขึ้นสูง กดลงเบา ๆ พร้อมตะโกนว่า “ทุกคนใจเย็น ๆ นะครับ สักครู่ในงานแถลงข่าว จะเปิดให้ถามได้เต็มที่เลย”
พูดจบ เขาก็เดินเข้าหอประชุม แสงแฟลชกะพริบวูบวาบไม่หยุด
ซูโม่ไม่ได้เจอฉากแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่แต่งงานไป เขาแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณะอีกเลย
จู่ ๆ มาเจอแบบนี้ เขาก็ยังงง ๆ ไม่ชินอยู่ดี
ฝืนความไม่สบายใจ เขาเดินขึ้นเวทีที่จัดเตรียมไว้ตรงกลางสถานที่ ทันใดนั้นก็มีพนักงานเดินขึ้นมาแจ้งขั้นตอนของงานแถลงข่าวให้ฟัง