"ก็เพราะในห้องเรียน ผมเรียนรู้อะไรไม่ได้เลยน่ะสิ!"
ทุกคน: "..."
พวกเขาได้ยินอะไรไป?
คำพูดนี้หมายความว่ายังไง?
นี่กำลังเคลือบแคลงมาตรฐานการสอนของพวกเขางั้นเหรอ?
สีหน้าทุกคนในที่นั้นดูไม่ดีเลย ในมุมมองของพวกเขา คำพูดของซูโม่นี่ออกจะอวดดีเกินไปหน่อย!
ซูโม่เห็นสีหน้าไม่พอใจของทุกคนแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
สมัยนี้ แค่พูดความจริงมันยากขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อกี้ที่พูดไป ก็คือเหตุผลหลักที่ซูโม่ไม่เข้าเรียนนั่นแหละ
ส่วนเฉินเต้าหมิงได้ยินคำพูดของซูโม่แล้ว ก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ
ศิษย์คนนี้ของเขามันพลิกฟ้าพลิกแผ่นแค่ไหน ในบรรดาคนมากมายที่นี่ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาแล้ว
ด้านคณิตศาสตร์ แม้แต่เขาที่เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสี่ ก็ยังสอนซูโม่ไม่ได้เลย
แล้วนับประสาอะไรกับอาจารย์พวกนี้ที่ในด้านวิชาชีพแทบไม่มีผลงานเด่นเป็นชิ้นเป็นอัน
"เฮอะ แกคิดว่าไม่มีใครสอนแกได้แล้วงั้นสิ?"
กับคำพูดของซูโม่ เฮ่อชิวเลี่ยงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ไม่เคยมีนักศึกษาคนไหนกล้าอวดดีต่อหน้าเขาแบบนี้มาก่อน
"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ อาจารย์เฮ่อ ท่านเข้าใจผิดแล้ว"
ซูโม่ยิ้มจางๆ "ผมหมายความว่า ท่านสอนผมไม่ได้"
สิ้นเสียง ทั้งห้องทำงานก็ตกอยู่ในความเงียบในพริบตา
นี่...
ไม่มีใครคาดคิด ว่าซูโม่จะพูดจาเช่นนี้ออกมา
โดยเฉพาะเฮ่อชิวเลี่ยง หน้าของเขากลายเป็นสีตับหมูทันที
"แก... อวดดีเกินไปแล้ว"