"เสี่ยวชวน ลุยเลย!"
"ฝั่งนั้นเลือดน้อยสามคน เข้าไปอัลติเลย!"
"ฉันอัลติหมด... เมื่อกี้ใช้เคลียร์ครีปไป"
วางสายเสร็จ ซูโม่กลับมาที่หอพัก เห็นจ้าวเทียนสามคนยังเล่นเกมกันมันเมามันส์ มุมปากเขากระตุกอย่างจนใจ
นี่มันชีวิตมหาลัยที่น่าอิจฉาจริง ๆ แต่ทำไมพอถึงคราวเขา มันถึงได้เปลี่ยนไปหมดล่ะ?
ฟ้าไม่ยุติธรรมชัด ๆ!
หลังจากนอนลงบนเตียง ซูโม่ส่งข้อความวีแชทหาเหยียนจิ่วซี บอกว่าท่านเฉินมีธุระหาเขา ต้องออกนอกมหา'ลัยสองสามวัน ให้เธออยู่ที่มหา'ลัยดี ๆ ส่วนเรื่องอะไรนั้นไม่ได้บอก เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันใหญ่หลวง เขาไม่อยากให้สาวคนนี้กังวล
เหยียนจิ่วซีตอบมาแค่สี่คำ——ระวังตัวด้วย!
พอคิดถึงสถานที่ที่จะไปพรุ่งนี้ ใจของซูโม่ก็หนักอึ้ง ถ้าไม่ใช่เพราะได้อ่านจดหมายที่หนิงไห่ส่งมา เขาคงยากที่จะเชื่อว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ขึ้นได้
คิดถึงเนื้อหาในจดหมาย คิ้วของซูโม่ก็ขมวดเป็นปมแน่น ในใจอดถอนหายใจไม่ได้ เรื่องนี้มันยุ่งยากน่าดูเลย!
คืนนั้นไม่มีอะไร
ตีห้าครึ่ง ฟ้ายังไม่สว่าง ซูโม่แบกเป้สีเทาใบหนึ่งมารอที่ประตูมหา'ลัยชิงหัว ผ่านไปไม่กี่นาที รถออดี้สีดำคันหนึ่งจอดข้างทาง ชายสวมชุดรัดรูปสีดำลงจากรถ เดินมาเบื้องหน้าซูโม่ คนคนนั้นก็คือเหยี่ยว บอดี้การ์ดคนสนิทของท่านเฉิน!
"คุณซู ท่านเฉินส่งผมมารับคุณ"
เหยี่ยวโค้งตัวให้ซูโม่อย่างเคารพ แม้ซูโม่จะเป็นแค่นักศึกษา แต่เขาก็เป็นหนึ่งในนักคณิตศาสตร์ระดับห้าเพียงสองคนของโลก เขารู้ดีว่าฐานะนี้หมายความว่าอย่างไร
การติดตามท่านเฉินมาตลอด เหยี่ยวได้ยินท่านเฉินพูดถึงความสำคัญของนักคณิตศาสตร์ระดับห้าไม่รู้กี่ครั้ง
นักคณิตศาสตร์ระดับห้า——สมบัติหลักของชาติ!
"ไปกันเถอะ"
ซูโม่มีท่าทีวิตกกังวลไปทั่ว ไม่ทันสังเกตคำสุภาพของเหยี่ยว เขาหมุนตัวขึ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ
รถสตาร์ท มุ่งหน้าไปทางชานเมืองตี้ตู