"นายคือซูโม่?!"
คำพูดนี้หลุดออกมา ร่างของซูโม่ก็แข็งทื่อ มุมปากกระตุก แต่เพราะสวมหน้ากากอนามัยอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
เซ็งชะมัด!
ตอนนี้เขาใส่ทั้งหมวกทั้งหน้ากากนะ!
ปลอมตัวมาเป็นแบบนี้ ยังมีคนจำได้อีก?
ไม่น่าเลย!
"เสี่ยวเยว่ หนูพูดอะไร?" ซินไห่มองหลานสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงน
ชื่อเสียงของซูโม่ ซินไห่ย่อมเคยได้ยิน อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋ว เมื่อไม่นานมานี้ก็กลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าด้วยวัยสิบแปดปี ข่าวนี้โด่งดังไปทั่วโลก!
ผู้คนมากมายต่างพูดว่า: ซูโม่—ตำนานที่มีชีวิต!
เด็กหนุ่มสวมหน้ากากอนามัยตรงหน้านี้ คือซูโม่ผู้เลื่องชื่อน่ะ?
"คนนี้แหละคือซูโม่ ไม่มีทางผิดแน่!"
ใบหน้าสะสวยของเด็กสาวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น กอดแขนซินไห่แล้วพูดว่า "ปู่ ยังจำที่หนูเคยเล่าให้ฟังว่าหนูเจอพวกนักเลงได้ไหม?"
"แกนี่นะ ยังกล้าพูดอีก แอบไปกู้นอกระบบ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง?"
ซินไห่มองเด็กสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ทำหน้านิ่ง "ต่อจากนี้ ไม่มีเงินก็บอกปู่ ถ้าพ่อแกกล้าพูดคำว่า 'ไม่' ปู่ไม่ปล่อยมันไว้แน่!"
ตอนนั้น หลังจากซินไห่รู้เรื่องนี้ ก็จัดการให้นักเลงพวกนั้นรับบทเรียนสาสม กล้าดียังไงมารังแกหลานสาวของเขา หาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ!
ได้ยินเช่นนี้ ความทรงจำช่วงหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวซูโม่
ปีก่อนตอนแข่งศึกจ้าวสมอง ซูโม่เคยช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่กู้นอกระบบไว้ในร้านอาหารใกล้มหา'ลัยชิงหัว มิน่าเขาถึงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน
เหมือนชื่อว่า... ซินเหวินเยว่!
ใช่แล้ว ซินเหวินเยว่!
คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่นี่อีก เรื่องนี้ทำให้ซูโม่ต้องทอดถอนใจ โลกนี้ช่างแคบนัก!
แต่ ซูโม่ไม่ได้ตั้งใจจะยอมรับตัวตน ไม่ว่าซินไห่จะมีพื้นเพเป็นใคร สำหรับเขาแล้วก็เป็นแค่คนผ่านทางเท่านั้น
สพานน้ำเจอกัน!
"อะแฮ่ม—"
ซูโม่บีบลำคอ เปลี่ยนเป็นเสียงแหบห้าวขึ้นมาหน่อย "คุณหนูซิน คุณคงจำผิดคนแล้ว ฉันจะเป็นซูโม่ไปได้ยังไง?"
ได้ยินเสียงของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็รู้สึกขำไม่หยุด เธอรู้ว่าซูโม่ไม่อยากเปิดเผยตัวตน จึงยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ดูซูโม่แสดง
"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันแซ่ซิน?"