"นี่เจ้า..."
"เสี่ยวกู้ เจ้าก็นิ่งๆ ไปก็ดีนะ"
ท่านเฉินรีบปรามกู้เยว่เสียงดัง แล้วส่งสายตาขอโทษให้ซูโม่ "เอาล่ะ เราเข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่า!"
"หึ!"
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ซูโม่กับกู้เยว่ก็พากันส่งเสียงเย็นชาใส่กัน มองแล้วทำให้ท่านเฉินขำไม่หยุด ศัตรูคู่เวรชัดๆ!
ถ้าท่านเฉินไม่รู้ว่าซูโม่มีแฟนแล้ว เขาคงพยายามจับคู่ทั้งสองคนนี้ให้อยู่หมัด เพราะในแง่ของเขาแล้ว ทั้งสองมีสิ่งที่เหมือนกันเยอะมาก
ถ้าอยู่ด้วยกัน ก็น่าจะมีเรื่องให้คุยกันได้ไม่น้อย!
แต่เมื่อซูโม่มีแฟนแล้ว ความคิดนี้ของท่านเฉินก็ล้มเลิกไป ได้แต่แอบคิดว่า 'น่าเสียดาย'
หลังจากทั้งสามเปลี่ยนชุดป้องกันรังสีนิวเคลียร์แล้ว ก็เดินเข้าไปในถ้ำที่ไม่ไกลนัก
ภายในถ้ำไม่กว้างมาก แทบจะพอให้คนเดินเบียดกันได้สองคน ทุกสามเมตรจะมีหลอดไฟนีออน ทำให้ภายในถ้ำมองเห็นได้ชัดดี
เดินเข้าไปได้ไม่ไกล ก็เจอประตูโลหะขนาดใหญ่
"แกร๊กก—"
กู้เยว่กดปุ่มสีแดงบนผนัง ประตูโลหะก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้น ทั้งสามเดินต่อเข้าไปอีก ผ่านประตูโลหะห้าบาน ในที่สุดก็เข้าถึงหุบเขากว้าง
มองไปทั่ว หุบเขานี้มีพื้นที่ไม่ใหญ่มาก ราวๆ สี่ถึงห้าสนามบาสเกตบอล แต่มีจุดหนึ่งที่ทำให้หุบเขานี้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ไม่มีพืชพรรณเลยสักต้น!
ใช่แล้ว แม้แต่ต้นหญ้าสักต้นก็ยังไม่มีให้เห็น!
สำหรับสถานการณ์นี้ ซูโม่ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด เพราะเขารู้ว่าสาเหตุคืออะไร
รังสีนิวเคลียร์!
กลางหุบเขามีบ้านสีดำขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน นอกเหนือจากประตูโลหะแล้ว ผนังทั้งหมดของบ้านสร้างจากวัสดุป้องกันรังสีนิวเคลียร์ที่ดัดแปลงจากโพลีเอทิลีน (PE) และโพลีไวนิลคลอไรด์ (PVC)
บ้านสีดำให้ความรู้สึกหนักแน่นกับซูโม่ พอมองดูครั้งเดียว เขาก็แน่ใจได้เลยว่าผนังหนาอย่างน้อยหนึ่งเมตรขึ้นไป ดูเหมือนว่าสถานการณ์ที่นี่ร้ายแรงกว่าที่เขาประเมินไว้ก่อนจะมาซะอีก!
อย่าลืมว่า ผนังป้องกันรังสีนิวเคลียร์ที่ทำจากโพลีเอทิลีน (PE) และโพลีไวนิลคลอไรด์ (PVC) ที่ดัดแปลงแล้ว แค่หนาห้าเซนติเมตรก็แทบจะป้องกันการรั่วไหลของรังสีนิวเคลียร์ทั่วไปได้แล้ว แต่นี่ใช้หนาถึงหนึ่งเมตร บางทีอาจจะมากกว่านั้นอีก...