ห้าโมงเย็น
ตงไท่ ในห้องทำงานของผู้อำนวยการสถานี
ซูโม่ยกถ้วยชาจิบเบา ๆ สีหน้าเรียบเฉย เหยียนจิ่วซี้นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างตัว
ตรงข้ามทั้งสองมีชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า นั่นคือผู้อำนวยการสถานีตงไท่ ฉางเจี้ยนเฟิง
“ซูโม่ ศึกจ้าวสมองโลกคราวนี้จะล้างอายได้ไหม ขึ้นอยู่กับนายคนเดียวแล้ว!”
พ่ายแพ้ศึกโลกมาติดต่อกันสองปี ทำให้ผู้มีอิทธิพลเบื้องบนไม่พอใจอย่างมาก ความกดดันตอนนี้ของฉางเจี้ยนเฟิงหนักอึ้งเหลือเกิน
ถ้าปีนี้ยังคว้าแชมป์ไม่ได้อีก เกรงว่าวาไรตี้โชว์นี้คงไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อ
ถ้าต้องจบรายการด้วยวิธีนี้แล้วละก็ ถือเป็นเรื่องขายหน้าสุด ๆ สำหรับตงไท่เลยนะ
ต้องรู้ไว้ว่า ในฐานะเบอร์หนึ่งของวงการสถานีโทรทัศน์แห่งเซี่ยกั๋ว ยังมีคนอีกมากมายที่รอดูเรื่องตลก
ซูโม่วางถ้วยชาในมือลง ยิ้มพลางพูดว่า “ผู้อำนวยการฉาง วางใจได้เลย ผมจะทำให้เต็มที่แน่”
ได้ยินคำนี้ ฉางเจี้ยนเฟิงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก สำหรับความสามารถของซูโม่แล้ว เขามั่นใจมาก!
เมื่อก่อนเขาให้ความสำคัญกับเรตติ้งมาก แต่ตอนนี้ความคิดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
การที่มีซูโม่เข้าร่วม เรตติ้งศึกจ้าวสมองโลกปีนี้ ต้องสูงจนน่าตกใจแน่ แต่เพราะแบบนี้ความกดดันของฉางเจี้ยนเฟิงยิ่งทวีคูณ!
ถ้าทีมเซี่ยกั๋วถูกจับตามองขนาดนี้แล้วยังคว้าแชมป์ไม่ได้ เกรงว่ารายการวาไรตี้นี้อาจกลายเป็นศูนย์รวมกระแสวิจารณ์