“สาวน้อย ฉันไม่ได้โกรธนะ”
ซูโม่มองคนสวยในอ้อมแขน พลางจัดผมหน้าม้าที่หน้าผากของเธอให้เรียบร้อย ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ พวกเขาคงปรับทัศนคติได้ยาก”
“หนูก็ว่าพวกเขาประมาทเกินไป แต่ไม่กล้าพูดออกไป”
เหยียนจิ่วซีแลบลิ้นเล็ก ๆ ออกมา ความคิดของเธอกับซูโม่นั้นตรงกัน
ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนแอหรือแข็งแกร่ง ก็ควรลงมือเต็มที่ถึงจะถูก
นั่นคือการให้เกียรติอีกฝ่ายสูงสุด!
“ไม่เป็นไร”
ซูโม่ยิ้มพลางพูดว่า “พวกเขาก็คนฉลาดนะ น่าจะคิดออก”
“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เดี๋ยวฉันพาไปดูของดีสักอย่าง”
ซูโม่ยิ้มปริศนา เขาเฝ้ารอสิ่งนี้มานาน ในที่สุดก็จะได้เห็นสักที
“อะไรหรือ?” ดวงตางามของเหยียนจิ่วซีเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
“เดี๋ยวก็รู้เอง”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หน้าประตูมหา'ลัยชิงหัว มีคู่รักสวมหน้ากากอนามัยคู่หนึ่งปรากฏตัวขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าคือซูโม่และเหยียนจิ่วซี
“เสี่ยวโม่ พาพี่มาที่นี่ทำไม?”
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ด้วยความงุนงง หรือว่าของดีที่ซูโม่พูดถึงจะอยู่ในมหาวิทยาลัย?
ไม่ใช่สิ...
ทันใดนั้น เหยียนจิ่วซีก็คิดอะไรขึ้นมาได้ เธอเดาคร่าว ๆ ได้แล้วว่าซูโม่กำลังพูดถึงอะไร
เครื่องฉายแสงลิโทกราฟี!
นอกจากสิ่งนี้แล้ว เหยียนจิ่วซีก็คิดอะไรไม่ออกอีก
ป้อมยาม มี รปภ. วัยสี่สิบกว่าเข้าประจำการอยู่คนเดียว
ซูโม่เดินเข้าไป ถอดหน้ากากอนามัยออกและทักทาย
“คุณลุงครับ สวัสดี ผมซูโม่ครับ ผมแจ้งท่านอธิการหลี่ไว้แล้ว วันนี้จะมาดูของที่ห้องวิจัย”
“ซู...ซูโม่?”