"แกเป็นตัวอะไร?!"
แววตาเฉียบคมแฝงความเย็นชา วาจาดุดันและองอาจ!
นิสัยของซูโม่เป็นแบบนี้มาตลอด ใครทำกับเขายังไง เขาก็ตอบแทนแบบนั้น
ไอ้แก้วเจียมตัว?
ขอโทษ นั่นไม่ใช่สไตล์ของเขา!
เมื่อได้ยิน สีหน้าของแลนซ์กลายเป็นสีแดงก่ำเหมือนตับหมูทันที เขาเพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรก็สบตากับแววตาเยือกเย็นของซูโม่ รู้สึกถึงความเย็นวาบจากฝ่าเท้าพุ่งปราดขึ้นมา คำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงคอไป
"หึ!"
ซูโม่ยืนอยู่บนที่นั่งผู้ตัดสิน กวาดสายตามองทั่วลานพลาซ่า น้ำเสียงเคร่งขรึม: "ถ้าใครไม่เชื่อมั่นกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติ พวกคุณก็ถอนตัวจากการรับรองแบบเปิดเผยครั้งนี้ไปเลยก็ได้"
ทุกคน: "..."
ถอนตัว?
ล้อเล่นอะไร!
ไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าแข่งขันคนไหน เพื่อการรับรองแบบเปิดเผยครั้งนี้ ไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวมากี่วันกี่คืน ก็เพื่อจะได้ผลงานดี ๆ จากการรับรองแบบเปิดเผย
จะให้พวกเขาถอนตัวตอนนี้ สู้เอามีดมาจ้วงคอพวกเขาเสียยังดีกว่า
เมื่อเห็นไม่มีใครตอบ ซูโม่เบะปากอย่างอารมณ์ไม่ค่อยดี พึมพำเบา ๆ: "ไม่มีใครตีรวนเลยแฮะ? เฮ้อ~ อยากจะยกเลิกสักสองสามโควต้าทำไมมันยากเย็นแบบนี้เนี่ย!"
เสียงถึงจะไม่ดัง แต่ผ่านการกระจายเสียงจากไมโครโฟน ผู้เข้าแข่งขันทุกคนได้ยินประโยคนี้ชัดเจน หนังตากระตุกไม่หยุดเลยทีเดียว
นี่มัน...
อะไรที่เรียกว่าการข่มขู่แบบหมดจด?
โน่นไง นี่เลย!
รอบนอกของลานพลาซ่า เสียงหัวเราะลั่นดังขึ้นมา