"เสร็จแล้วเหรอ?!"
เจเน็ตที่ปกติสุขุมเยือกเย็นมาตลอด คราวนี้ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึงกับผลลัพธ์ เธอมองเวลาอย่างเงียบๆ ยิ่งรู้สึกว่าเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่
หกนาทีสามสิบสามวิ?
โอ้ยตาย!
เป็นไปได้ไง… เร็วขนาดนี้?
ไร้หลักการ!
สุดโต่งไปแล้ววว!
ไม่ลังเลสักนิด เจเน็ตสาวเท้าก้าวฉับๆ ไปตรงหน้าเหยียนจิ่วซี คว้ากระดาษร่างบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน
"ฟู่ว—"
พออ่านจบ เจเน็ตก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว สีหน้าเจือความขื่นขม
เธอเข้าใจละว่าทำไมซูโม่ถึงกล้าเสนอเดิมพันที่ไม่แฟร์แบบนี้ ก็เพราะว่าทีมเซี่ยกั๋วไม่มีทางแพ้นี่เอง!
ระดับคณิตศาสตร์ของเหยียนจิ่วซี มันกับผู้เข้าแข่งขันพวกนี้ไม่ได้อยู่บนชั้นเดียวกันเลย ไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบ
นี่มันเรียกว่าถล่มขาดลอย!
รับรู้ถึงสายตาถามไถ่จากลูกทีมสามคน เจเน็ตค่อยๆ ถอนหายใจ "พวกนายแพ้แล้ว!"
"เป็นไปไม่ได้!"
ตาแลนซ์แดงก่ำขึ้นมาทันใด ราวกับคนขาดสติ "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ มันจะเร็วขนาดนี้ได้ยังไง จะเร็วได้ยังไง…"
แมคโดเวลล์กับจอยไม่ได้ปริปาก แต่สีหน้าย่ำแย่สุดๆ
สามรุมหนึ่งแล้วยังแพ้โคตรงามหน้า?
กับผลลัพธ์แบบนี้ สามหนุ่มทำใจรับไม่ได้กันอยู่พักใหญ่!
"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้!"
เจเน็ตขมวดคิ้ว เอากระดาษร่างในมือวางตรงหน้าทั้งสาม "ดูเอาเองละกัน"
สองนาทีต่อมา
ทั้งสามคนเงียบกริบ ท่าทางเหมือนมะเขือถูกน้ำร้อนลวก หัวห่อเหี่ยวกันหมด