"ผมก็คิดงั้นแหละ"
ไอแซก: "..."
โคบัม: "..."
ตามจังหวะปกติ ไม่ใช่ควรจะถ่อมตัวหน่อยเหรอ?
ทำไมถึง...
ในใจซูโม่ เหยียนจิ่วซีคือผู้หญิงที่เจ๋งที่สุดอยู่แล้ว ไม่มีคำว่าถ่อมตัวให้พูดหรอก
ห้านาทีต่อมา
พนักงานของกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติยกข้อสอบกว่าห้าร้อยแผ่นมาวางที่โต๊ะกรรมการ ซูโม่ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบข้อสอบมาครึ่งหนึ่งแล้วเริ่มตรวจทันที
เห็นงั้น ไอแซกกับโคบัมรีบวางพัดเล็กในมือ คว้าข้อสอบที่เหลือมาตรวจอย่างว่องไว
รอบนี้งานเบาลงเยอะเลย
ไม่ถึงสิบนาที ข้อสอบทั้งหมดก็ตรวจเสร็จ
ซูโม่ถือข้อสอบห้าชุด ยื่นให้ไอแซกกับโคบัม "นี่ข้อสอบของเด็กเซี่ยกั๋วเรา อาจารย์สองท่านช่วยเช็กให้หน่อยครับ"
"ไม่ต้องหรอก อาจารย์ซู"
ไอแซกรีบปฏิเสธ "ด้วยตำแหน่งของอาจารย์ซู ไม่มีทางทำอะไรไม่โปร่งใสหรอกครับ ไม่จำเป็นเลยจริง ๆ!"
"ผมก็คิดแบบนั้น" โคบัมเสริม
ทั้งสองคนไม่ได้ประจบซูโม่ นี่คือความคิดจริง ๆ ของพวกเขา ถ้าพวกเขามายืนในจุดของซูโม่ พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยไก่เหมือนกัน นี่คือการเคารพต่อคณิตศาสตร์
"เช็กหน่อยก็ดีนะครับ"
ซูโม่ยิ้ม อธิบายเบา ๆ "ยังไงผมก็เป็นกรรมการครั้งนี้ ถ้าผลงานทีมเซี่ยกั๋วเราเด่นเกินไป ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนนินทา"
"ก็ได้"
เห็นซูโม่ยืนกราน ไอแซกกับโคบัมก็ไม่ปฏิเสธอีก พวกเขาเข้าใจเจตนาของซูโม่