"ชานมทำมาจากอะไรเหรอ"
"นมกับใบชาไง"
คำถามง่าย ๆ แบบนี้ เหยียนจิ่วซีตอบออกไปโดยไม่ต้องคิดเลย ถึงเธอจะไม่ค่อยดื่มชานม แต่เรื่องพื้นฐานแบบนี้ก็รู้ดีแก่ใจ
"นั่นไงล่ะ!"
อันหรานส่งสายตาให้จ้าวหลิงเอ๋อ จ้าวหลิงเอ๋อเข้าใจทันที เอ่ยขึ้นว่า "นมบำรุงผิวพรรณ ใบชาช่วยย่อย เพราะฉะนั้น ดื่มชานมไม่ใช่แค่ไม่อ้วน แต่ยังมีประโยชน์ต่อร่างกายด้วยนะ"
เหยียนจิ่วซี: "..."
นี่มัน... ตรรกะบิดเบี้ยวชัด ๆ?
เดี๋ยวนี้เขาฮิตหลอกตัวเองกันแล้วรึไง?
เพื่อสนองความอยากกินนี่ไม่เลือกวิธีเลยสินะ!
"พวกเธอนี่มันอัจฉริยะด้านตรรกะวิบัติจริง ๆ!"
เหยียนจิ่วซีปัดผมสลวยที่หน้าผาก มองสองสาวด้วยสายตาหมดหนทาง "ฉันยอมดื่มแล้วก็ได้!"
"เรียบร้อย!"
จ้าวหลิงเอ๋อหัวเราะฮิ ๆ กระพริบตาใส่จ้าวหลิงเอ๋อ "นับว่าหลอกล่อ... เอ่อ สรุปว่าอธิบายจนเข้าใจแล้วนะ"
"ชานมของพวกคุณเสร็จแล้วครับ" หลิวเฟิงมองอันหรานที่กำลังหัวเราะพูดคุยกัน ชั่วขณะหนึ่งสายตาแทบละสายตาไม่ได้
"เท่าไหร่"
เดิมทีเหยียนจิ่วซีกำลังจะจ่ายเงิน แต่อันหรานดึงตัวเธอไว้ เธอเดินไปตรงหน้าหลิวเฟิง ถามเรียบ ๆ
"มะ... ไม่ต้องจ่ายครับ" หลิวเฟิงตื่นเต้นจนพูดไม่คล่อง หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ
"หืม?"
อันหรานมองหลิวเฟิงด้วยความสงสัย "ไม่ต้องจ่าย?!"
"ชะ ใช่ครับ ไม่ต้องจ่าย!" หลิวเฟิงพยักหน้ารัว
"เพราะอะไร"
อันหรานถามเสียงเย็น "ทำไมถึงไม่ต้องจ่าย"