"ไอ้หนู เจ้าเนี่ย อะไรก็ปิดแกไม่ได้สินะ!"
ท่านเฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจในแววตา หันไปหัวเราะกับซูโม่ที่สวมหน้ากากอนามัย ก่อนจะตบไหล่เขาเบา ๆ "พรุ่งนี้มีคนอยากพบเจ้าจริง ๆ นะ เตรียมใจไว้ให้ดี"
"เตรียมพร้อมตั้งนานแล้วครับ"
ซูโม่ยิ้มบาง ใบหน้าสงบนิ่งอย่างที่สุด เขาเดาทางไว้แล้วล่ะ ภารกิจที่เป่ยไห่ครั้งนี้สำคัญขนาดนั้น ในฐานะผู้รับผิดชอบหลัก เขาจะรอดไปได้ยังไง
"งั้นก็ตามนี้ ข้าจะไม่กินเวลาเจ้าแล้ว"
ท่านเฉินพยักหน้า แล้วเอ่ยแซว "รีบไปหาแฟนสาวตัวน้อยของเจ้าเถอะ!"
ซูโม่หัวเราะแหะ ๆ ไม่ได้รู้สึกเขินอายแม้แต่น้อย หน้าหนาเป็นเกราะเหล็กไปแล้ว คำแซวแบบนี้สำหรับเขาก็แค่ลมผ่านหู "ท่านเฉิน เชิญตามสบายเลยครับ"
พอมองตามท่านเฉินไปจนลับตา ซูโม่ก็จะลากกระเป๋าเดินเข้าไป แต่ดันโดนยามหยุดไว้อีกแล้ว
"น้องอยู่คณะไหน? บัตรนักศึกษาล่ะ?"
ซูโม่: "…"
ภาพนี้คุ้นชะมัด!
ทำไมกว่าจะเข้าเรียนแต่ละทีมันยากจังวะ?
คราวหน้า... จะยังไงก็ต้องพกบัตรนักศึกษามาด้วย!
"อะแฮ่ม—"
ซูโม่กระแอมแห้ง ๆ แล้วมองไปรอบ ๆ เห็นไม่มีนักเรียนเข้าออกที่ประตู เลยถอดหน้ากากอนามัย "ขอโทษครับ ผมลืมพกบัตรนักศึกษามาอีกแล้ว"
"ซู... ซูโม่?"
ยามอึ้งไป พอได้สติก็อดหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ได้ คราวก่อนเขาก็เป็นคนดักซูโม่ไม่ให้เข้าสินะ คราวนี้ก็เขาอีก...
เฮ้ย นี่มันพรหมลิขิตชัด ๆ!
"ฟ้ามืดไปหน่อย เลยดูไม่ค่อยชัด..."
ซูโม่: "…"
ฟ้ามืด?
อืม จริง ฟ้ามันก็มืดแล้วนะ!
แต่ปากประตูเรียนติดไฟนีออนสว่างจ้าขนาดนั้น ยังจะบอกว่าไม่ชัดอีก?
อะไรวะนี่...
แต่เอาจริง ๆ เรื่องนี้มันก็เพราะเขาเองที่ไม่ได้พกบัตรนักศึกษา จะโทษยามก็ไม่ได้อยู่ดี
"ทำให้ลำบากแล้วนะครับ"
ซูโม่เอ่ยขอโทษ พลางชี้ไปที่ประตู "ผมเข้าไปก่อนเลยนะครับ?"
"เข้าไปเถอะ เข้าไป!" ยามผงกหัวเร็วเหมือนไก่จิกข้าว ในใจก็โล่งขึ้นมาเป็นกอง ไม่นึกเลยว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋วคนนี้จะติดดินได้ขนาดนี้
"คราวหน้าผมจะเอาบัตรนักศึกษามาด้วยแน่ครับ" ซูโม่ยิ้มบาง ก่อนลากกระเป๋าเดินเข้าไป