ห้องทำงานท่านอธิการ
ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีนั่งอยู่ด้วยกัน หลิ่วอวี้และหลี่ต้าไห่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ส่วนหวังฉี่เหนียนั่งอยู่ตรงกลาง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ซูโม่
"ท่านอธิการ อาจารย์ทั้งสอง พวกท่านมองผมกันแบบนี้ทำไมครับ" ซูโม่ยกมือทั้งสองทำท่ายอมจำนน พูดอย่างจนใจ "หรือว่าผมหล่อถึงขั้นน่าตกใจขนาดนี้แล้ว"
"ไม่อายเลย!" ในฐานะอาจารย์ประจำชั้น ม.6 ของซูโม่ หลิ่วอวี้พูดจาไม่ไว้หน้าใคร เปิดปากแซวทันที
หวังฉี่เหนียนกับหลี่ต้าไห่ก็ไม่ได้พูดอะไร เหยียนจิ่วซีนั่งข้างซูโม่ ดวงตาสุกใสราวกับสระน้ำในฤดูใบไม้ร่วงฉายแววขำเล็กน้อย ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอ "พี่หลิ่วอวี้ เสี่ยวโม่ก็มีเสน่ห์จริง ๆ นะคะ"
หลิ่วอวี้ "…"
เธอมองออกแล้วล่ะ ต่อหน้าเหยียนจิ่วซี อย่าหวังจะแซวไอ้หนูซูโม่เลย ไม่งั้นแม่คุณคนนี้ต้องเถียงกลับมาแน่
นี่มันเข้าข้างเกินไปแล้วนะ!
หลี่ต้าไห่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มองซูโม่ด้วยแววตาที่แฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย "ซูโม่ วันนี้ต้องขอโทษจริง ๆ เลยนะ นักเรียนของฉันมันไม่ค่อยรู้จักที่ต่ำที่สูงเท่าไหร่ อย่าได้ถือสาเลย"
"อาจารย์หลี่ ท่านขอโทษผมทำไมครับ"
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ โบกมือเบา ๆ "ผมต่างหากที่ต้องขอโทษท่าน ผมมันขี้เกียจน่ะ ไม่ชอบเรื่องรับศิษย์อะไรแบบนั้น ท่านอย่าได้ถือโทษเลยนะ"
คำพูดนี้เปิดทางให้หลี่ต้าไห่อย่างงดงาม ยังไงซะหลี่ต้าไห่ก็เป็นอาจารย์ประจำชั้นเก่าของเหยียนจิ่วซี แถมยังเป็นอาจารย์ที่ดีมากอีกด้วย ซูโม่ย่อมไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้หรอก