เหยียนจิ่วซีหุบปากฉับ ใบหน้างามแวบผ่านความเขินอาย พึมพำเบาเสียจนแทบไม่ได้ยินว่า "ไอ้บ้า!"
ซูโม่ยิ้มบาง สายตากลับไปจับจ้องที่เหยาอวี้หานอีกครั้ง ใบหน้าแต้มรอยยิ้มจาง ๆ "จะท้าฉันน่ะ ไม่มีปัญหาหรอก แต่ก่อนหน้านั้น เธอต้องสอบเข้า มหา'ลัยชิงหัว ให้ได้ก่อน ถ้าตอน เกาเข่า เขียนเรียงความนอกเรื่องล่ะก็ ตอนนั้นเธออาจจะไม่ได้แม้แต่คะแนนเดียว เข้าใจเรื่องนี้ดีใช่ไหม?"
"เข้าใจค่ะ"
บนใบหน้าเล็กของเหยาอวี้หานปรากฏแววกลัดกลุ้ม นานมาแล้ว ไม่ว่าเธอทำอะไรก็ทำตามใจตัว พอนานเข้าก็เลยกลายเป็นนิสัย แหกกรอบวินัย ไปเสียสนิท
"ฉันมีวิธีนะ ที่จะทำให้เธอมั่นใจได้เลยว่าได้เข้า มหา'ลัยชิงหัว แน่"
"วิธีอะไรคะ?"
ในตาเหยาอวี้หานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่แค่เธอ นอกจากเหยียนจิ่วซีแล้ว อีกสามคนก็อดสงสัยไม่ได้ มองซูโม่เป็นตาเดียวกัน
"ก็ง่าย ๆ ไง ให้ โควตาพิเศษ มหา'ลัยชิงหัว กับเธอหนึ่งที่" ซูโม่พูดเสียงเรียบ
"……"
นี่มันง่ายเหรอ?
บ้าชัด ๆ !
ข้อกำหนด โควตาพิเศษ ของ มหา'ลัยชิงหัว มันโหดขนาดไหน ใคร ๆ ก็รู้?
สี่คำ—ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์!
"รุ่นพี่ นี่มันง่ายเหรอคะ?"
เหยาอวี้หานถามหยั่งเชิงดู เธอรู้ดีถึงข้อกำหนด โควตาพิเศษ ของ มหา'ลัยชิงหัว ต้องมีความสามารถพิเศษด้านใดด้านหนึ่ง และความสามารถพิเศษนั้นต้องดีมาก ๆ ดีสุด ๆ ยากยิ่งกว่าสอบเข้าแบบปกติเป็นไหน ๆ
"ไม่ง่ายเหรอ?" ซูโม่ย้อนถาม
"ฉัน…ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรนี่คะ" เหยาอวี้หานใจไม่สู้ดีขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษ ท่าทางของเธอทำให้ หลี่ต้าไห่ อย่างหัวหน้าห้องถึงกับรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย