หน้าประตูห้องนอน มีหญิงงามไร้เทียมทานผู้หนึ่งยืนอยู่ นั่นคือเหยียนจิ่วซี
เพียงแต่ว่า การแต่งกายของนางในวันนี้แตกต่างจากปกติอย่างมาก ปกตินางแต่งกายมิดชิดอย่างยิ่ง บวกกับคำพร่ำสอนของซูโม่แล้ว เกือบตลอดทั้งวันนางจะห่อหุ้มตัวเองไว้อย่างแน่นหนา
ทว่า ในเวลานี้กลับตรงกันข้าม!
ชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นบางเบาชุดหนึ่ง สองยอดสูงชันตั้งตระหง่านทำให้ซูโม่ละสายตาไม่ได้ ขาเรียวขาวใต้กระโปรงพลิ้วไหวในอากาศ เรียวงาม ที่สำคัญที่สุดคือกระโปรงสั้นเกินไป ทำให้คนอดคิดลามกไม่ได้
ตายใต้ดอกโบตั๋น แม้เป็นผีก็ยังเจ้าชู้!
"เสี่ยวซี นี่เธอ..." ซูโม่กลืนน้ำลาย แววตาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความร้อนแรง
"เสี่ยวโม่ นายหิวไหม?"
ดวงหน้างามของเหยียนจิ่วซีแดงก่ำไปทั่วตั้งแต่แรกแล้ว เสียงเบาราวเส้นไหม: "ฉันไปโรงอาหารโรงเรียนซื้อข้าวเย็นมา พวกเรา..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกซูโม่ดึงเข้าไปในห้องนอน
"สาวน้อย ฉันไม่อยากกินข้าว อยากกินแต่เธอ"
ได้ยินคำนี้ ใบหน้างามของเหยียนจิ่วซียิ่งแดงก่ำขึ้นอีก ก้มหน้างุดพึมพำ: "นายอยากกิน ก็กิน..."
พูดไปถึงตอนท้าย ก็ไร้เสียง
ร่างของซูโม่สั่นสะเทือน เขารู้ดีแก่ใจว่าคำนี้หมายความว่าอย่างไร ไฟแห่งตัณหาในใจพลุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่ได้ มือขวาโอบเอวคอดกิ่วของเหยียนจิ่วซี ริมฝีปากของหญิงงามก็ถูกจูบประทับ ส่วนมือซ้ายไม่รู้เมื่อไหร่ได้ปีนขึ้นไปบนยอดสูงลึกลับนั้นเสียแล้ว...