“เสี่ยวซี เป็นอะไรไป?”
ซูโม่เต็มไปด้วยความสงสัย ในใจอดบ่นไม่ได้ “นังหนูนี่กินยาผิดซองรึเปล่า?”
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะถลึงตาใส่ซูโม่ด้วยความหมั่นไส้ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ก็บอกมาสิว่าอยากหรือเปล่า?”
“อยาก!”
ต้องถามด้วยเหรอ?
ส่วนลดของเสี่ยวซีไม่เอา ก็ไอ้โง่แล้ว!
“งั้นก็... หุบปากไปซะ!”
เหยียนจิ่วซีทำหน้าตำหนิพลางกลอกตาใส่ซูโม่ ตอนนี้ใช้แค่สี่คำก็บรรยายเธอได้—งามจนบรรยายไม่ถูก!
“เสี่ยวซี เธอสวยมากเลย!”
ชั่วขณะนั้น ซูโม่ถึงกับตาค้าง เขาไม่มีภูมิต้านทานต่อนังหนูนี่อยู่แล้ว ยิ่งต้องมาเจอเหยียนจิ่วซีในท่วงท่าแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่
ปกติ เหยียนจิ่วซีก็เหมือนนางฟ้า สง่างามบริสุทธิ์ สงบลึกล้ำ แต่ตอนนี้ บนตัวนางฟ้ากลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน ดุจยาพิษร้ายแรง ทำให้ซูโม่เกือบจะห้ามใจไม่อยู่
“ยังจะพูดอีก?”
เหยียนจิ่วซีกลอกตาไปมา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสว่า “เสี่ยวโม่ ข้าจะบอกข่าวร้ายให้ฟัง”
“อะไร?” ซูโม่ชะงัก
“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
ซูโม่: “...”
จู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจอะไร?
กระสุนขึ้นลำกล้องแล้ว อยู่ดี ๆ กลายเป็นปืนเด็กเล่นงั้นเหรอ?
ไม่เห็นจะสนุกเลย!
“สาวน้อย แกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ...”
“อืมฮึ~~”
เหยียนจิ่วซีเชิดหน้าขึ้นอย่างซึนเดเระ ทำนองว่า “ข้าก็จะทำแบบนี้แหละ ดูซิว่าจะทำอะไรข้าได้!”
ซูโม่: “...”
ได้เลย
ตอนที่ผมยังไม่แห้ง ก็ไปอาบน้ำเย็นอีกรอบแล้วกัน!