"เสี่ยวซี เอางี้ดีไหม ช้าก็ช้าแล้ว"
ซูโม่เสนออย่างไม่รีบไม่ร้อน "ขนมปัง...เอ้ย ไปกินข้าวเช้ากันก่อนยังไง?"
"ไม่เอา!"
เหยียนจิ่วซีส่งสายตารี่ค้อนให้ซูโม่อย่างไม่พอใจ ต่อว่าว่า "ทำไมไม่ตื่นฉันเร็วกว่านั้นล่ะ? ถ้าตื่นฉันตอน 6 โมง ฉันก็ไม่ช้าแน่ อีกตักเตือนนี่โดนเสี่ยวหรานกับพวกเธอหัวเราะเยาะแน่นอน"
ปากของซูโม่กระตุก ก็เลยปิดปากเงียบ
7 โมงยังตื่นยากเลย ยังไงจะตื่น 6 โมงล่ะ สาวคนนี้มันไม่รู้ตัวเลยว่าฝีมือการนอนตื่นสายของตัวเองน่ะขนาดไหน!
พอทั้งสองมาถึงบ้านหลวงหว่างโยวก็เกิน 9 โมงแล้ว นับว่ามาช้าทั้งชั่วโมง
ก้าวเข้าห้องนั่งเล่นไป เสียงคุยกันจ๊ะเอ๋ก็ดังมา
บนโซฟา ลู่หว่างโยว อันหราน จ้าวหลิงเอ๋อ และหม่าลี่ลี่ สาวสี่คนกำลังคุยกันสนุกสุดขีด ไม่สังเกตเห็นซูโม่กับเหยียนจิ่วซีที่ยืนอยู่ทางเข้าเลย
"ฮึ่มๆ!"
ได้ยินเสียงไอ บทสนทนาของสาวทั้งสี่เงียบกริบทันที ต่างหันมองมา
เห็นซูโม่กับเหยียนจิ่วซีก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ
แต่จริง ๆ แล้วก็ต้อนรับเฉพาะเหยียนจิ่วซี สาวทั้งสี่ล้อมรอบเหยียนจิ่วซีไว้ตรงกลาง มองซ้ายมองขวา ท่าทางเหมือนกับมาดูแพนด้ายักษ์เลยทีเดียว
ส่วนซูโม่นั้นถูกทิ้งไว้ข้าง ๆ
ซูโม่แอบเบ้ปาก แล้วก็เดินไปนั่งบนโซฟาเองตามสบาย หยิบขนมที่กองเป็นภูเขาบนโต๊ะ นั่งกินไปดูทีวีไป
เหยียนจิ่วซีโดนสาวทั้งสี่จ้องจนเขิน ๆ บ่นว่า "โธ่ มองฉันทำไมกันเนี่ย?"