รุ่งขึ้น
ตีหกโมงเช้า ซูโม่ลืมตาตื่น หันไปมองเหยียนจิ่วซีที่ยังหลับสบายอยู่ข้าง ๆ แล้วแต่งตัวเบา ๆ ก่อนแอบออกจากโรงแรมไปอย่างไม่มีเสียง
ในโรงแรมเต็มไปด้วยคนของหอลับและเย่อหยิง จึงไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของเหยียนจิ่วซีเลย
หน้าโรงแรม
เทียนเป่ย์รออยู่นานแสนนาน พอเห็นซูโม่เดินออกมาก็รีบวิ่งเข้ามารายงานตัวอย่างเกรงใจ “อาจารย์ซู ตื่นเช้าแบบนี้จะไปไหนครับ”
เมื่อคืนก่อนนอน เขาได้รับข้อความจากซูโม่แล้ว เลยมายืนรอที่หน้าโรงแรมตั้งแต่ห้าโมงครึ่งที่ฟ้ายังมืดอยู่
ซูโม่ยิ้มตามใจ “บอกไปแล้วกี่รอบ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นสิ อยู่กับฉันให้สบาย ๆ เถอะ ทำแบบนี้ฉันก็เขินไปหน่อย ๆ นะ”
“ควรจะครับ!”
เทียนเป่ย์แก้ไม่หาย ยังยืนตัวตรงเหมือนเดิม
ซูโม่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเปิดประตูลงนั่งเบาะหน้าไปเลย
เห็นดังนั้น เทียนเป่ย์จึงขึ้นรถตาม รถสตาร์ตขึ้นพร้อมกันนั้น ซูโม่ก็เอ่ยบอกปลายทาง
“มหา'ลัยชิงหัว”
“รับทราบครับ!”
โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยชิงหัวเท่าไร ยิ่งตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเรียกเข้างาน ถนนโล่งสบายตลอดทาง ไม่ถึง 15 นาที รถก็จอดที่ประตูมหา'ลัยชิงหัวแล้ว
“จอดรถไว้ตรงนี้ เดินเข้าไปกับฉันหน่อย มีของอยากให้ช่วยแบกอยู่ชิ้นหนึ่ง”
“ครับ!”
ทั้งสองลงรถแล้วเดินตรงเข้าไปในเขตมหา'ลัย ยามหน้าประตูกำลังจะเรียกห้าม ซูโม่ถอดหน้ากากอนามัยออก ยามก็ปล่อยผ่านทันทีไม่พูดเปล่า