นอกจากหว่างโยวแล้ว อีกสามสาวที่เหลือต่างมีแต่สีหน้าอึ้งงงาน
พวกนางก็ไม่ได้โง่ ย่อมมองออกว่าเหยียนจิ่วซีตั้งใจล้อเล่นกับพวกนาง ทุกคนเลยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันลุกขึ้นมาจับตัวเหยียนจิ่วซียื้อยึดกันระว่าง ทันใดนั้นห้องรับก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครืน
ซูโม่ได้รับข้อความจากเทียนเป่ย เปิดประตูออกมาเห็นภาพนี้พอดี ก็อดไม่ได้ที่จะไอเบา ๆ "ผมว่าคุณสาวสวยทั้งหลาย ถือว่าผมไม่มีตัวตนหรือไง กล้ารังแกเสี่ยวซีขนาดนี้ ไม่เชื่อเหรอว่าผม…"
พูดถึงตรงนี้ เสียงก็หายวับไป ชั่วขณะนั้นเอง เขากลับนึกคำขู่ออกมาไม่ได้สักคำ
อันหรานชำเลืองมองซูโม่แล้วเอ่ยยั่วโมโหเสียงใส "อัจฉริยะซูจะทำอะไรเราหรือคะ หรือจะจับพวกเราขังไว้ล่ะ"
"เอ๊ม!"
เผ่ชิงอันหราน ซูโม่ไอแห้ง ๆ แล้วยอมแพ้ทันที "ผมมีธุระ ขอให้พวกคุณเงียบ ๆ หน่อยสิ!"
พูดจบ เขาจับที่จับบนกล่องโลหะลากไป กล่องเสียดสีกับพื้นจนมีเสียงดังแสบแก้วหู ทำให้สาว ๆ ขมวดคิ้วพร้อมกัน
เมื่อประตูปิดสนิทแล้ว อันหรานมองเหยียนจิ่วซีด้วยความสงสัย ถามว่า "เสี่ยวซี คุณผัวเธอทำอะไรอยู่ในห้องน่ะ มันเป็นความลับขี้ข้าจริงเหรอ"
"จริงสิ!"
รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเหยียนจิ่วซีหายไป เธอพยักหน้า "ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับพวกเธอนะ พูดไม่ได้จริง ๆ"
อันหราน จ้าวหลิงเอ๋อ และหม่าลี่ลี่ สามสาวมองหน้ากันสักครู่ แล้วก็เข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ไม่ถามอะไรต่อ