“นายยังรู้ตัวอีกนะว่าไม่ได้?”
“……”
ทากามิ ยาสุได ขวับตาใส่นายทหารผู้สื่อสาร แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ส่งคำสั่งข้า ให้แนวป้องกันฝั่งซ้ายสามเปิดช่องออกหนึ่งจุด ปล่อยเรือลาดตระเวนสองลำนั่นผ่านเข้ามา”
คำพูดเมื่อครู่นี้ เขาพูดเล่น ๆ ไปงั้นแหละ
ถึงแม้ในใจจะอยากทำจริงก็เถอะ แต่ผลที่ตามมาน่ะเหรอ……
เปิดฉากยิงก่อนเอง?
ถ้าออกคำสั่งนี้จริง ๆ ละก็ เรื่องใหญ่แน่นอน!
ผลพวงที่จะตามมา เขาแบกรับไม่ไหว แม้แต่ประเทศซากุระเองก็รับไม่ได้
ถึงตอนนั้น เขาคงจะกลายเป็นบุคคลที่ทั้งประเทศซากุระต้องเกลียดชัง
“รับทราบ!”
นายทหารผู้สื่อสารเคารพยกมือเป็นการทหาร แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างมั่นคง
“มาทำให้ข้าเสียหน้างั้นเหรอ? หมับ! หวังว่าพวกแกจะไม่เสียใจ!”
มองเรือลาดตระเวนสองลำที่แล่นเข้ามาไกล ๆ ความโกรธบนใบหน้าของทากามิ ยาสุได หายวับไปพร้อมกัน แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจือปริศนาเต็มหน้า
ไม่ว่าเซี่ยกั๋วจะวางแผนอะไร เขาก็ไม่เอาใจใส่
พวงมาลัยเสียใช่ไหม?
ได้!
ถ้างั้นเขาก็จะไม่อ่อนข้อ
ของขวัญส่งถึงหน้าประตูขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่รับ
สองปีก่อน ในการแข่งขันเรือลาดตระเวนนานาชาติ เรือลาดตระเวนของเซี่ยกั๋วได้อันดับสอง ตกหล่นจากประเทศต้าหยางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ตอนนั้นเรื่องนี้ทำให้ทั่วโลกต้องตาค้าง
ต้องรู้ไว้ว่าแชมป์การแข่งขันเรือลาดตระเวนนานาชาติ ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ตกอยู่ในมือของประเทศต้าหยางกับฮวนสวี่กั๋วเพียงสองชาตินี้เสมอมา
ชาติอื่นไม่เคยมีสิทธิ์แตะแม้แต่นิดเดียว ไม่มีเลยสักชาติ!
แต่สองปีก่อน เซี่ยกั๋วกลับฝ่าฟันเอาชนะฮวนสวี่กั๋วไปได้ แล้วพุ่งเข้ารอบชิงชนะเลิศในฐานะม้ามืด