สิบนาทีผ่านไป จางเสี่ยวชวนนอนแผ่บนพื้นด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ดวงตากลวงโบ๋ ร่างกายกระตุกนิด ๆ แววตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
ความเจ็บปวดทางร่างกายสำหรับเขาแล้ว ยังพอทนได้!
แต่ความปวดร้าวในใจนี่สิที่ทำให้เขาแทบคลั่ง เกมจัดอันดับขึ้นราชันของเขา...
เจ๊งอีกแล้ว!
นี่เป็นครั้งที่ยี่สิบสามแล้วนะที่เขาล้มในจุดเดิม จะขึ้นราชันให้ได้นี่มันยากขนาดนั้นเลยหรือไง?
"พวกนายสองคนเบามือหน่อยไม่ได้เหรอ?"
มองจางเสี่ยวชวนที่นอนแผ่บนพื้น ซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่จ้าวเทียนกับหวังเย่ เล่นก็เล่น หยอกก็หยอก แต่อย่ามาเล่นของสำคัญกันแบบนี้ เมื่อกี้ท่า'ลิงแอบขโมยท้อ'ของหวังเย่ยังทำให้เขาคิ้วกระตุกเลย
โหดไปแล้ว!
"defeat!"
ทันทีที่เสียงเกมโอเวอร์ดังขึ้น จางเสี่ยวชวนก็ได้แต่มองเพดานตาปริบ ๆ อย่างอยากร้องไห้ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า "เฮ้อ เกมจัดอันดับของฉันพังอีกแล้ว..."
ซูโม่: "..."
เอาล่ะ
สภาพเป็นขนาดนี้แล้วยังจะห่วงแต่เกมอีก นี่มันไม้หลักปักขี้ควายสอนไม่ได้จริง ๆ!
"บอส นายหายไปไหนมาหลายวันเนี่ย?"
จ้าวเทียนหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเขากับหวังเย่ก็ขยับเข้าไปใกล้ซูโม่ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ออกไปทำธุระนิดหน่อย" ซูโม่ตอบเสียงเรียบ เรื่องเป่ยไห่เกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่ ดังนั้นสองคนนั้นยังไม่รู้จะดีกว่า
หวังเย่นั่งลงข้างซูโม่ ใบหน้าอวบอ้วนของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า "บอส เมื่อกี้นายบอกว่าเราจะหมดสุขอีกไม่กี่วันแล้ว หมายความว่ายังไงเหรอ?"
จางเสี่ยวชวนที่นอนอยู่บนพื้น พอได้ยินประโยคนี้ก็เด้งตัวขึ้นมาทันที แล้วพุ่งเข้าไปหาซูโม่ด้วยความเร็วที่ทำให้ซูโม่ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
เมื่อกี้... จ้าวเทียนกับหวังเย่ยังมือเบาไปอีก!
เมื่อเห็นสายตาเปี่ยมด้วยความสงสัยของทั้งสามคน ซูโม่ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นนิด ๆ "พวกนายอยากรู้กันนักหรือไง?"
"อยากรู้!"
ทั้งสามคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน
ซูโม่ตบไหล่ตัวเองเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "สองวันนี้ไม่รู้ทำไม ไหล่มันเมื่อย ๆ ชอบกล ถ้ามีใครสักคนช่วยนวดให้ก็ดีสิ"
"เฮ้ย บอส ฉันนวดให้เอง" จ้าวเทียนรีบไปลากเก้าอี้มาให้ซูโม่นั่ง แล้วบรรจงนวดไหล่ให้เขาอย่างนุ่มนวล