"เอ่อ..."
ใบหน้าสวยของหลินซีแดงซ่านในพริบตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "อาจารย์ซู ท่านเซ็นชื่อให้ผมได้ไหมคะ? ผมเป็นแฟนคลับท่าน..."
พูดไป มือก็หยิบสมุดโน๊ตขนาดเล็กกับปากกาลูกลื่นสีดำออกมา เห็นชัดว่าเตรียมมาล่วงหน้าแล้ว
"ได้สิ"
ซูโม่ยิ้มบาง รับปากกาจากมือหลินซี เซ็นชื่อตัวเองลงในสมุดโน๊ต กำลังจะคืนปากกา กลับถูกหลินซีร้องเรียกไว้
"เอ่อ... อาจารย์ซู ท่านเซ็นให้ผมเพิ่มอีกสักสองสามอันได้ไหมครับ?"
หลินซีก้มหน้าอย่างเก้อเขิน ตัวเองยังรู้สึกว่าข้อเรียกร้องนี้เกินไปหน่อย "ขอโทษค่ะอาจารย์ซู ผมมีพี่น้องสาวที่สนิทกันหลายคนก็เป็นแฟนคลับท่านด้วย ก็เลย..."
"ไม่เป็นไร ต้องเซ็นให้กี่อันล่ะ?" ซูโม่ถาม
"29 อัน!" หลินซีก้มหน้าลงเงียบ ๆ ใบหน้าร้อนผ่าว
ซูโม่: "..."
29 อัน?
พี่น้องสาวที่สนิทเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
นี่มัน...
พูดแล้วก็ต้องทำให้ได้!
ซูโม่หยิบกระดาษปากกาขึ้นมา ก้มหน้าเขียน สมุดโน๊ตขนาดเล็กทั้งเล่มมีกระดาษ 30 แผ่น เขาเซ็นชื่อตัวเอง 30 อัน เสร็จทุกอย่างแล้วก็คืนกระดาษปากกาให้หลินซี "มีอะไรอีกไหม?"
"มี..." เสียงของหลินซีแทบจะเบาจนไม่ได้ยิน
แต่ซูโม่ก็ยังได้ยิน มุมปากเขากระตุกเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ ปากเสียนี่ชัด ๆ!
นี่คือแฟนคลับที่ยุ่งยากที่สุดที่ซูโม่เคยเจอตั้งแต่โด่งดังมา "มีอะไรอีกเหรอ?"
"อาจารย์ซู ผม... ผมไม่ได้ติดอ่างนะครับ"
พูดจบ หลินซีก็ลุกกลับไปนั่งที่ของตัวเอง หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่เป็นใจ
ซูโม่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ นึกว่าหลินซีจะขอถ่ายรูปด้วยกัน ที่ไหนได้เป็นเรื่องนี้ ดูท่าแล้ว ต่อไปจะนินทาลับหลังไม่ได้แล้วนะ!
นาฬิกาล่วงมาถึง 8 นาฬิกา ประตูด้านข้างของห้องประชุมหมายเลข 1 ค่อย ๆ เปิดออก ท่านเฉินเดินตามชายชราคนหนึ่งในชุดจงซานเข้ามา ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียง รวมถึงซูโม่ด้วย
"ทุกคนนั่งลงเถอะ"
ชายชราในชุดจงซานเดินขึ้นไปบนเวที กวาดสายตามองไปทั่วห้องประชุม ก่อนหยุดที่ตัวซูโม่ "ก่อนอื่นขอแนะนำตัว ผมชื่อเติ้งไห่เหยียน ชื่ออาจจำยากสักหน่อย เรียกผมว่าประมุขโดยตรงก็ได้"
ใช่แล้ว ชายชราบนเวทีคนนี้ก็คือผู้กุมอำนาจของเซี่ยกั๋วในปัจจุบัน