"แหมะ——"
"แหมะ——"
น้ำตาใสสองสายไหลอาบแก้มเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซี ร่วงลงบนพื้น เธอกอดซูโม่แน่น พึมพำว่า "เสี่ยวโม่ ฉันชอบนาย ตั้งแต่ก่อนที่นายจะชอบฉันอีก!"
"บอกมาให้ชัด ๆ สิ เสี่ยวซี ตอนไหนที่เธอชอบฉัน?"
ทันใดนั้น ซูโม่ก็หัวเราะหึ ๆ บรรยากาศซึ้ง ๆ หายวับไปทันที ทำให้เหยียนจิ่วซีทุบเขาไปสองทีอย่างขัดใจ "ไม่บอกนายหรอก"
"อย่าเพิ่งสิ!"
อุตส่าห์ได้ยินเงื่อนงำมาบ้างแล้ว ซูโม่จะปล่อยให้เหยียนจิ่วซีหนีไปง่าย ๆ ได้ยังไง เขาอยากรู้มาตั้งนานแล้วว่าสาวคนนี้ยอมรับคำสารภาพของเขาเพราะอะไร ตอนนั้นเขายังไม่มีระบบ เป็นแค่นักเรียน ม.6 ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง สาว ๆ อย่างเหยียนจิ่วซีไม่ควรจะชายตามองเขาด้วยซ้ำ!
พูดง่าย ๆ ก็คือ พวกเขาสองคนอยู่คนละโลกเลย!
"สาว ทำไมเธอถึงตอบตกลงคำสารภาพของฉันล่ะ เรื่องนี้ฉันคิดจนหัวแทบแตกก็ไม่เข้าใจ?"
"อยากรู้นักเหรอ?" เหยียนจิ่วซีเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ทำหน้าทะเล้นยิ้มให้ซูโม่ "แต่ว่า ตอนนี้ฉันยังไม่คิดจะบอกนายหรอก!"
"แล้วเมื่อไหร่เธอถึงจะบอกฉัน?" ซูโม่ถอนหายใจอย่างจนใจ
"รอจนกว่า..." ใบหน้าสวยของเหยียนจิ่วซีมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา จู่ ๆ ก็พูดตะกุกตะกัก
"รอจนกว่าเมื่อไหร่?"
"รอจนกว่า...เราจะแต่งงานกัน!"
พูดจบ เหยียนจิ่วซีก็หมุนตัววิ่งหนีไป ทิ้งให้ซูโม่นั่งเหม่ออยู่บนม้านั่งยาวคนเดียว
หลังแต่งงาน?
หลังแต่งงาน!
ตามที่สัญญากับแม่ของเหยียนไว้ เขากับเหยียนจิ่วซีต้องรอให้เรียนจบมหาลัยก่อนถึงจะแต่งงานได้ นั่นก็หมายความว่า ยังเหลืออีกตั้งกว่าสามปี...