ซูโม่แสดงสีหน้าอึดอัด ในใจเขารู้ดีว่าหลงอู่พูดถึงเรื่องอะไร จึงแกล้งทำเป็นงง ๆ ว่า “น้องพี่ห้า เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ชั้นไม่ค่อยเข้าใจเลย”
“ไม่เข้าใจ?”
หลงอู่มุมปากกระตุก เธอชี้ที่ถุงใต้ตาตัวเองแล้วบ่นอุบว่า “เมื่อคืนชั้นไม่ควรอยู่ต่อเลย สองคนนี้มันนึกถึงความรู้สึกของชั้นบ้างไหม?”
ซูโม่เงยหน้ามองฝาเพดาน แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “อันนี้โทษชั้นไม่ได้นะ เธอกับพี่สองก็จับมือเป็นแฟนกันแล้วไม่ใช่เหรอ สองคนก็ทำได้เหมือนกัน!”
พอประโยคนี้หลุดออกไป หน้าหลงอู่แดงก่ำทันที เธอขยี้ตาใส่เขาว่า “พูดเรื่องอะไรของบ้านี่! เขาฝันไปไกล ชั้นยัง…”
ซูโม่หัวเราะแหะ ๆ แล้วว่า “น้องพี่ห้า บางทีก็ต้องให้ผลตอบแทนผู้ชายบ้างสิ ไม่งั้นวันหน้าพี่สองอาจไปชอบสาวคนอื่นเอาได้ เธอว่าใช่ไหม?”
“เขากล้า?!”
หลงอู่ขมวดคิ้วงามขึ้น เธอเอ่ยเสียงเย็นว่า “ถ้าเขากล้า…”
คำยังไม่ทันพูดจบ เธอก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ และจริง ๆ ดังคาด พอเงยหน้าขึ้นก็เจอสายตาเย้าแหย่ของซูโม่เต็ม ๆ
ถ้าเป็นคนอื่นมายั่วโมโหแบบนี้ ด้วยนิสัยของหลงอู่คงด่ากลับไปเต็มปากไปแล้ว แต่ใครจะไปทำอะไรซูโม่ได้ เธอจึงได้แต่ส่งสายตารำคาญใส่เขาอย่างขุ่นเคืองสุด ๆ ว่า “อย่าอวดอำนาจฐานะตัวเองจนเกินงามนะ ไม่เชื่อเหรอว่าชั้นจะไปตามจี้เสี่ยวซี แล้วแย่งเสี่ยวซีออกจากมือเธอมา?”