ไม่ใช่แค่พี่ห้าเท่านั้นที่สับสน สมาชิกกลุ่มมังกรคนอื่น ๆ ก็งงไม่ต่างกัน
หรือว่าก่อนพวกเขาจะมาถึง อีกฝ่ายลงมือทดสอบไปแล้ว?
ไม่เช่นนั้น ซูโม่จะรู้ได้ไงว่าอีกฝ่ายจะลงมือพรุ่งนี้?
เห็นท่าของทุกคนปุ๊บ ซูโม่ก็เดาออกแล้วว่าในหัวพวกเขากำลังคิดอะไร จึงยิ้มแล้วอธิบายว่า “อย่าคิดไปเองสิ อีกฝ่ายยังไม่ขยับตัว แต่เมื่อเช้านี้ผมมองจากชั้นบน เห็นมีคนชุดน่าสงสัยมากยืนอยู่แถวป้ายรถเมล์”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คนนี้แหละที่มาสอดแนม!”
“ป้ายรถเมล์?”
ฟังแล้วคนอื่นยังไม่รู้สึกอะไร แต่หลงเอ้อร์ที่ดูแผนที่มาก่อนตาโตทันที
เห็นพี่สองทำหน้าตื่นตระหนกแบบนี้ พี่ห้าขมวดคิ้วเบา ๆ พูดเสียงเย็นว่า “จะพูดอะไรก็พูดมา ทำเป็นคนปกติหน่อยได้ไหม?”
ได้ยินแบบนั้น พี่สองเลยยิ้มแห้ง ๆ กางมือทั้งสองข้างอธิบาย “พี่ห้า แผนที่ที่ผมให้พวกพี่ไปก่อนออกเดินทาง ไม่ได้ดูกันเลยหรือ?”
“แผนที่?”
หน้าพี่ห้าแสดงความงุนงง สายตากวาดไปที่สมาชิกคนอื่น ๆ ถามว่า “แผนที่อะไร? พวกคุณรู้กันบ้างไหม?”
พี่แปดผู้ซึ่งเป็นคนซื่อ ๆ เห็นว่าไม่มีใครยอมเปิดปาก จึงยกมือขึ้นอย่างอ่อนเสียง พร้อมกับรูปร่างตัวโตเทอะทะแบบนั้น ภาพมันฮาสุด ๆ
“พี่ห้าครับ ผมจำได้คลุมเครือว่าเป็นผ้าเปียก ๆ ผืนนึงอะครับ ผมก็แค่แวบดูเฉย ๆ ตอนเอาไปให้พี่ ๆ ก็ไม่มีใครรับ ผมเลยถือว่าเป็นขยะเก็บทิ้งไปแล้ว”
พี่สอง: “……”
โธ่! มันคือเรื่องแบบนี้นี่เอง!
เสี้ยววินาทีนั้นเขาอึดอัดจนแทบเลือดกำเดาทะลุ…