ความปั่นป่วนที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้ชายดำทั้งห้าตัวแข็งทื่อไปตามๆ กัน
สัญชาตญาณบอกพวกมันว่า แสงเงินที่โผล่ขึ้นกลางอากาศอย่างฉับพลันนั้น คือภัยร้ายถึงชีวิต
ชั่วขณะนั้นเอง ทั้งห้าคนต่างออกวิชา ขยับกายหลบกระทันหัน หลบแสงเงินทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ด้วยท่าหลบนั่นเอง ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกมันกับซูโม่ถูกดึงออกจากกัน พอยืนนิ่ง ทั้งห้าก็รีบเหลียวหลังกลับไปมอง เห็นเพียงผนังข้างหลัง ตลอดจนเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นติดเต็มไปด้วยเข็มเงิน สะท้อนแสงแดดที่ซอกเข้ามาทางหน้าต่าง เปล่งประกายวิบวับ
"โอ๊ะ?"
ใบหน้าซูโม่ผุดรอยประหลาดใจขึ้นมาหนึ่งจังหวะ แล้วยิ้มแฉ่งพลางวิจารณ์ "ฝีมือก็ไม่เลวนี่นา แต่นี่มันแค่ของเปิดท้องนะ ต่อไปข้าจะปรับเลเวลขึ้นแล้ว ต้องระวังหน่อยนะ เข็มเงินพวกนี้ทาไวรัสไว้เต็มทุกเล่ม เห็นเลือดก็ปิดคอหอยทันที"
หลงอู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซูโม่ได้แต่ปวดหัวกับสายตา
นี่มันเวลาอะไรแล้ว?
ยังมีอารมณ์เตือนศัตรูอีก...
แต่ก็เห็นจริง ๆ นี่มันสไตล์ซูโม่เต็มขั้น!
จริง ๆ แล้ว พอเรื่องมาถึงขั้นนี้ หลงอู่ก็วางใจได้แล้ว จากแววตาของซูโม่ก็เห็นชัดไม่ยากว่า ชายดำห้าคนที่โผล่มาแบบกะทันหันนี่ คนตรงหน้าไม่เคยเอามาคิดเลยแม้แต่น้อย
วินาทีนั้น ความคิดของเธอลอยออกไปข้างนอก พึมพำกับตัวเองว่า "ไม่รู้ข้างนอกเป็นยังไงแล้ว"
ความห่วงในดวงตาชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม