"บ้าเอ๊ย!"
หลงเอ้อกัดฟันกรอด เดินไปประชิดกำแพง จ้องมองกำแพงกันระเบิดระดับ 30 ที่อยู่ตรงหน้า ในใจแช่งด่าตระกูลตายายสิบแปดชั่วโคตรของนักออกแบบไปจนหมดสิ้น
ก็แค่โกดังใต้ดินเองไม่ใช่เหรอ?
ทำบ้าอะไรเป็นกำแพงกันระเบิดระดับ 30?
นี่มันสมองฝ่อชัด ๆ!
หลงเอ้อแบมือขวาเป็นรูปกรงเล็บ ค่อย ๆ กดเข้าไปในผนัง ใช่แล้ว กด!
เพราะกลัวว่าจะเกิดเสียงดังเกินไป ยังไงเสีย ครั้งนี้พวกเขามาลักของ ไม่ใช่มาทำลายข้าวของ!
"พรืดดด——"
"ตุ้บ——"
บนกำแพงปรากฏรูเล็ก ๆ ใสแจ๋วขึ้นมา หน้าผากของหลงเอ้อเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เมื่อกี๊ดูเหมือนง่ายดาย แต่นั่นคือผลลัพธ์จากการที่เขาทุ่มสุดแรงต่างหาก
จังหวะที่หลงเอ้อกำลังจะขยายรูให้กว้างขึ้น หลงอู่ก็ร้องห้ามเขาอย่างหัวเสีย "บอกแล้วว่าสมองแกไม่ค่อยดี แกก็ไม่เชื่อ ถอยไป!"
หลงเอ้อ: "..."
สมองเขาไม่ดีตรงไหนกัน?
ไม่ใช่แกให้ฉันระเบิดเปิดทางหรอกเหรอ?
ยากชะมัด!
หลงเอ้อทำหน้าทุกข์ระทม หันกลับมามองหลงอู่ ดวงตาฉายแววอัดอั้นตันใจ เหมือนสาวน้อยผู้ถูกข่มเหง ภาพนั้นทำให้ดวงตาของหลงอู่ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ
"ไปยืนข้าง ๆ"
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ในมือของหลงอู่มีเครื่องจักรเล็ก ๆ รูปร่างประหลาด ขนาดเท่าฝ่ามือ เป็นทรงกลม ติดตั้งดอกสว่านเกลียวสามอัน เธอเดินไปที่รูตรงกำแพง สอดดอกสว่านเกลียวทั้งสามเข้าไปในผนังโดยตรง แล้วกดปุ่มบนทรงกลม
"ครืด ครืด——"
รูขยายออกกว้างด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ หลงเอ้อมองแล้วทึ่งจนร้องลั่น ถามด้วยความสงสัยว่า "เสี่ยวอู่ นี่มันอะไรน่ะ?"