นิวยอร์ล ใกล้เขตชานเมือง
ที่นี่เป็นเขตอุตสาหกรรมร้าง ครอบคลุมพื้นที่กว่าสิบตารางกิโลเมตร เมื่อก่อนเคยเป็นโรงงานเคมีขนาดใหญ่ แต่เพราะอยู่ใกล้ตัวเมือง เมื่อคำนึงถึงมลภาวะ โรงงานจึงถูกย้ายออกไปโดยบังคับ
รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านทางใต้ของเขตอุตสาหกรรมนี้ ภายนอกของบ้านดูเหมือนไม่มีคนอยู่มานานแล้ว ใยแมงมุมบนประตูเหล็กหนาแน่น ราวกับกำลังบันทึกกาลเวลาที่ผ่านไป
"ที่นี่เหรอ?"
หลงอู่มองบ้านพัง ๆ ตรงหน้า แววตาฉายความแปลกใจ แม้แต่เธอที่เป็นสมาชิกหน่วยมังกรที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรยังเคยได้ยินชื่อของนิโคลา เทสลา ตามหลักแล้ว ห้องวิจัยของนิโคลา เทสลาไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ!
"น่าจะไม่ผิด"
ซูโม่ถูกหลงซื่อประคองแขนขวาไว้ แม้เลือดที่บาดแผลจะหยุดแล้ว แต่แขนซ้ายทั้งแขนกับขาขวาก็หมดแรง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังต้องอดทนกับความเจ็บปวดอย่างสาหัสอยู่ตลอดเวลา
ตอนนั้น ในห้องสมุดตี้ตู ซูโม่เจอบันทึกที่เขียนด้วยลายมือเล่มหนึ่ง ชื่อเจ้าของคือนิโคลา เทสลา ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นของปลอมที่มีคนแกล้งทำ แต่หลังจากอ่านบันทึกเล่มนั้นจบ ถึงได้รู้ว่าเนื้อหาในบันทึกน่าตกใจแค่ไหน
ดังนั้น พอรู้ว่าจะได้มาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่กาเม่ยเล่อ ซูโม่ก็เริ่มวางแผนทุกอย่างแล้ว คริสตัลสีน้ำเงินเข้ม ห้องวิจัยของนิโคลา เทสลา...
ทั้งหมดนี้อยู่ในแผนของซูโม่!
บ้านมีแค่ประตูเหล็กธรรมดาบานเดียว นอกจากนั้นไม่มีแม้แต่หน้าต่าง ที่แปลกยิ่งกว่าคือบนประตูเหล็กกลับไม่มีกุญแจ