ประกาศฉุกเฉินมีเนื้อหาสั้นกระชับ แค่หกคำเท่านั้น—อย่าไปหาเรื่องซูโม่!
ใช่แล้ว อย่าไปหาเรื่องซูโม่!
ถึงไม่รู้ว่าซูโม่ทำได้ยังไง แต่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
แม้แต่บริษัทสื่อยักษ์ใหญ่ที่กุมชะตาชีวิตคนในวงการบันเทิง ยังต้องฟังคำซูโม่ ก็เห็นได้ชัดว่าซูโม่น่ากลัวขนาดไหน ถ้ายังจะหาเรื่องซูโม่ตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการจุดไฟเผาตัวเอง
วันรุ่งขึ้น เที่ยงตรง
ที่หน้าสนามบินหลินไห่ มีชายหญิงคู่หนึ่งสวมหน้ากากอนามัยโผล่มา พวกเขาคือซูโม่กับเหยียนจิ่วซี ทั้งสองเดินออกจากสนามบินปุ๊บก็เห็นแม่ของเหยียนรออยู่ริมถนน เหยียนจิ่วซีกระโดดโลดเต้นเข้าไปกอดแม่อย่างดีใจสุดขีด "แม่ มารอนานยังคะ"
"เพิ่งถึงนี่แหละ"
แม่ของเหยียนลูบหัวเล็กๆ ของลูกสาว สายตามองไปที่ซูโม่ด้านหลังที่กำลังลากกระเป๋าอยู่ ในแววตาปรากฏรอยยิ้มบางๆ "เสี่ยวโม่ โพสต์เวยปั๋วเมื่อคืนน่ะ ด่าได้มีขั้นเชิงมากเลยนะ"
ซูโม่: "..."
คำพูดแบบนี้ จะให้เขารับยังไง?
อะไรที่เรียกว่าด่าได้มีขั้นเชิง?
นี่ชมที่เขาด่าเป็นหรือไง?
"กระแอม—"
"คุณน้า ผมแค่ไม่ค่อยชอบคำพูดของคนพวกนี้ คนพวกนี้ทำไปเพื่อเกาะทราฟฟิกเพียวๆ ไม่รู้เลยว่าสถานการณ์จริงเป็นยังไง เลยอดรนทนไม่ไหวออกความเห็นไปสองสามประโยค ทำคุณน้าขำแน่เลย"