ซูโม่ยืนอยู่หน้าประตูห้องวิจัย มองไปตามทิศทางนั้น แล้วนึกย้อนบทสนทนาที่เพิ่งคุยกับเหยียนจิ่วซีเมื่อครู่ สีหน้าพลันดำคล้ำขึ้นในพริบตา
หรือว่า...
ตายแล้ว!
ครั้งนี้เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว!
"เสี่ยวโม่ ยืนทำอะไรหน้าประตูน่ะ?"
เหยียนจิ่วซีลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ยิ้มตาหยีจ้องซูโม่ไม่วางตา "มีอะไรหรือเปล่า?"
"ปะ... เปล่า" ซูโม่กระตุกมุมปากอย่างฝืน ๆ
"เรากลับกันเถอะ?"
เหยียนจิ่วซีไม่ได้คิดมาก โอบแขนซูโม่พลางพูดเบา ๆ "พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ คืนนี้ฉันจะนอนเร็วหน่อย"
"ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะ"
ซูโม่ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากขาวเนียนไร้ที่ติของเหยียนจิ่วซีอย่างหมั่นไส้ "ไปกินข้าวกันก่อน ค่อยไปนอน"
"ไม่กิน ฉันจะ... ลดความอ้วน!"
คำว่า 'ลดความอ้วน' หลุดออกมา เหยียนจิ่วซีก็วิ่งแจ้นออกไปทันที วิ่งไปได้สิบกว่าเมตรก็หันกลับมาแลบลิ้นใส่ซูโม่ "เสี่ยวโม่ เจอกันพรุ่งนี้นะ"
"สาวคนนี้..."
เห็นดังนั้น ซูโม่ก็อดส่ายหัวขำ ๆ ไม่ได้ แล้วเดินกลับหอพัก
...
สามทุ่มตรง
ซูโม่เอนตัวลงนอนบนเตียง ดูเวยปั๋วอย่างสบายอารมณ์ เทรนด์ฮอตเสิร์ชถูกยึดครองด้วยเรื่องการปิดกั้นทางเทคนิคทั้งหมด แต่ที่พูดถึงมากกว่าก็คือตัวเขาผู้เป็นตัวต้นเหตุ บุคคลสาธารณะมากมายออกมาโจมตีเขา นำโดยคนพวกนี้ เสียงด่าซูโม่บนเวยปั๋วก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ
กระแสด่าทอกระหน่ำทั่วฟ้า ทำให้ซูโม่เกือบคิดว่าตัวเองเป็นอาชญากรชั่วช้าสิบประการเข้าไปแล้ว
"พวกขี้ขลาดไร้กระดูกสันหลัง พอเกิดเรื่องกลับไม่คิดหาทางแก้ไข แต่ดันโทษคนในชาติเดียวกันก่อน? น่าสมเพชจริง!"