แม่ของซูถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าแฝงความซับซ้อน "เสี่ยวโม่ แม่ไม่หวังให้ลูกประสบความสำเร็จอะไรมากมาย แค่ขอให้ลูกเติบโตอย่างปลอดภัย มีครอบครัวมีลูกมีหลาน แม่ก็ถือว่าได้ตอบแทนพ่อของลูกแล้ว"
ตอนที่พ่อของซูโม่เพิ่งจากไปไม่นาน เธอร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน ราวกับว่าทั้งโลกสูญเสียสีสันไปหมด
เศร้าโศกอยู่นาน เธอจึงค่อย ๆ ก้าวออกจากสภาวะนั้นได้
ความหวังเดียวของเธอคือซูโม่ ลูกชายคนเดียวในโลก และเป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอ
ตั้งแต่วินาทีที่ตระกูลกูเลือกเมินเฉย เธอก็ตัดขาดจากตระกูลกูไปแล้ว ความคิดเดียวที่เหลือคือเลี้ยงซูโม่ให้เติบใหญ่เป็นคน ไม่ได้หวังให้เขาประสบความสำเร็จอะไรมากมาย
บางครั้ง ความร่ำรวยมั่งคั่งก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ชีวิตที่ราบเรียบก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งเช่นกัน
แต่ฟ้าดูเหมือนจะจงใจเล่นตลกกับเธอ
ลูกชายที่เคยธรรมดาสามัญ อยู่ดี ๆ ก็เหมือนถูกเปิดสมอง กลายเป็นอัจฉริยะที่โด่งดังไปทั่วเซี่ยกั๋วอย่างไม่เคยมีใครเทียบได้
ตอนแรกเธอยังงง ๆ ต่อมาก็ค่อย ๆ ยอมรับมันได้
ลูกชายเก่งขนาดนี้ เธอในฐานะแม่ก็ดีใจจากใจจริง
แต่พอเวลาผ่านไป ทัศนคติของเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป ลูกชายยิ่งเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เก่งจนเธอในฐานะแม่ยังรู้สึกไม่อยากเชื่อ
บวกกับที่ซูโม่เพิ่งพูดเมื่อกี้ ยิ่งทำให้แม่ของซูใจสั่นไม่หยุด
เข้าชิงห้ารางวัล?
นี่มันรางวัลโนเบลนะ!
เรียกได้ว่าเป็นรางวัลที่มีคุณค่ามากที่สุด ในประวัติศาสตร์ของเซี่ยกั๋ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยเข้าชิงหนึ่งในนั้นได้ แต่มาถึงซูโม่ กลับคิดจะเข้าชิงทีเดียวห้ารางวัล?